ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే ఒక అల్లరి అబ్బాయి ఉండేవాడు. కవి చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది; అమ్మకు తెలియకుండా స్వీట్లు తినడం మరియు ఇంట్లో ఎక్కడో దాక్కుని ఆటలు ఆడటం. ఒకరోజు, కవి रसोईలోని చాక్లెట్లు అన్నీ తినేసి, ఒక పెద్ద పెట్టె వెనుక దాక్కున్నాడు. అమ్మ అతన్ని ఎంత వెతికినా దొరకలేదు.
చివరికి కవి బయటకు రాగానే, అమ్మకు అసలు విషయం అర్థమైపోయింది. "కవి, నువ్వు చేసిన అల్లరికి శిక్షగా, ఈ తోటలోని కంచెకు (fence) నువ్వే తెల్లటి రంగు వేయాలి!" అని అమ్మ చెప్పింది.
కవి బాధగా రంగు వేయడం మొదలుపెట్టాడు. అప్పుడే అతని స్నేహితుడు రాహుల్ అక్కడికి వచ్చాడు. "ఏం చేస్తున్నావు కవి?" అని రాహుల్ అడిగాడు. కవికి వెంటనే ఒక ఆలోచన వచ్చింది. "రాహుల్, ఇది పని కాదు, ఇది ఒక ఆట! నేను నా దగ్గర ఉన్న డబ్బులు అమ్మకు ఇచ్చి, ఈ 'రంగు వేసే ఆట' ఆడటానికి అనుమతి తీసుకున్నాను!" అని అబద్ధం చెప్పాడు.
రాహుల్ ఆశ్చర్యపోయి, "నేను కూడా ఆడుకోవచ్చా?" అని అడిగాడు. "అవును, కానీ దానికి బదులుగా నువ్వు నీ దగ్గర ఉన్న బొమ్మను నాకు ఇవ్వాలి" అని కవి అన్నాడు. రాహుల్ ఒప్పుకున్నాడు. తర్వాత మరో స్నేహితుడు వచ్చినప్పుడు కూడా కవి ఇదే ఉపాయంతో అతని దగ్గర ఉన్న బంతులను తీసుకున్నాడు.
సాయంత్రానికి కంచె అంతా తెల్లగా మెరిసిపోయింది. కవి తన స్నేహితుల నుండి చాలా వస్తువులను సంపాదించాడు. అమ్మ కిటికీలో నుండి ఇదంతా చూసింది. కవి చేసిన అల్లరి చూసి మొదట కోప్పడాలనిపించినా, అతని తెలివితేటలు చూసి నవ్వుకోక మానలేకపోయింది.
Moral
సమయస్ఫూర్తి మరియు తెలివితేటలు కష్టమైన పనిని కూడా సులభతరం చేస్తాయి.
