ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಚೇಷ್ಟೆ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಕವಿ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವ ಹವ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ತಾನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನ ನೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಕವಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿಂದು ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡನು. ಅಮ್ಮ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ಕವಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. "ಕವಿ, ನೀನು ಮಾಡಿದ ಈ ಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ, ಈ ತೋಟದ ಬೇಲಿಯೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನೇ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಬೇಕು!" ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದರು.
ಕವಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಲು ಶುರು ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರಾಹುಲ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. "ಏನು ಕವಿ, ಏಕ这么 ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಕವಿ ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. "ಇದು ಕೆಲಸವಲ್ಲ ರಾಹುಲ್, ಇದು ಒಂದು ಆಟ! ನಾನು ನನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣವನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೀಡಿ ಈ ಆಟ ಆಡಲು ಅನುಮತಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ!" ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು.
ರಾಹುಲ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು, "ನನಗೂ ಆಡಲು ಬಿಡುತ್ತೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. "ಇಲ್ಲ, ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಲೆ ಇದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕವಿ ರಾಹುಲಿடம் ಇದ್ದ ಆಟದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು. ನಂತರ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಬಂದಾಗಲೂ ಇದೇ ರೀತಿ ಮಾಡಿ ಅವನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಬಣ್ಣದ ಚೆಂಡುಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡನು.
ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೇಲಿ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ಕವಿ ಅದನ್ನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮೊದಲು ಸಿಟ್ಟು ಬಂದರೂ, ಕವಿಯ ಚತುರತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
Moral
ಚತುರತೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು.
