ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతని వద్ద షేరు అనే నమ్మకమైన కుక్క మరియు భోలు అనే కష్టపడే గాడిద ఉండేవి. షేరు తోటను కాపాడేది, భోలు బరువులు మోసేది.
ఒక రాత్రి, అడవి పందులు తోటలోకి వచ్చి పంటను నాశనం చేయబోయాయి. షేరు వెంటనే గట్టిగా మొరుగుతూ సోమును నిద్రలేపింది. సోము కర్రతో వచ్చి పందులను తరిమికొట్టాడు. తన పంటను కాపాడిన షేరుకు సోము ఆ రోజు రాత్రి మంచి ఆహారం అందించాడు.
ఇది చూసిన భోలు గాడిదకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. 'నేను అంత కష్టపడి బరువులు మోస్తున్నాను, కానీ షేరు మొరుగుతున్నందుకు మాత్రమే ఎక్కువ ఆహారం దక్కుతోంది! నేను కూడా ఇలాగే అరుస్తాను, అప్పుడు సోము నాకు కూడా ఎక్కువ ఆహారం ఇస్తాడు' అని అనుకుంది.
మరుసటి రోజు నుండి, చిన్న శబ్దం వినిపించినా భోలు విపరీతంగా అరుస్తూ ఉండేది. దీనివల్ల సోముకి నిద్ర పట్టలేదు. ఇబ్బంది పడిన సోము గ్రామంలోని ఒక పెద్దాయన దగ్గరకు వెళ్ళాడు.
ఆ పెద్దాయన ఇలా అన్నాడు, "సోము, ప్రతి ప్రాణికి ఒక ప్రత్యేకమైన లక్ష్యం ఉంటుంది. కుక్క కాపలా కాడటానికి, గాడిద బరువులు మోయడానికి పుట్టింది. గాడిద కుక్కలా మారాలని చూస్తే, అది తన పనిని సరిగ్గా చేయలేదు. వాళ్ళకి వాళ్ళ పనులను చేయనివ్వు."
సోముకు విషయం అర్థమైంది. షేరు కాపలా కాస్తూనే ఉంది, భోలు కూడా తన పనిని సంతోషంగా చేస్తోంది. ఇద్దరూ తమ పనుల వల్ల తృప్తిని పొందారు.
Moral
ఇతరులను అనుకరించడం కంటే మనకు ఉన్న నైపుణ్యంతో మన పనిని మనం చక్కగా చేయాలి.
