സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്ന കർഷകൻ തന്റെ വിശ്വസ്തനായ നായയും കഠിനാധ്വാനിയായ കഴുതയും കൂടെ താമസിച്ചിരുന്നു. ഷെറു എന്ന നായ കൃഷിഭൂമി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും ഭോലു എന്ന കഴുത ഭാരം ചുമക്കാനും സഹായിച്ചു.
ഒരു രാത്രിയിൽ, കാട്ടുപന്നികൾ കൃഷി നശിപ്പിക്കാൻ വരുന്നതായി ഷെറു അറിഞ്ഞു. അവൻ ഉച്ചത്തിൽ കുരച്ചുകൊണ്ട് സോമുവിനെ ഉണർത്തി. സോമു ഓടിവന്ന് ഒരു വടി ഉപയോഗിച്ച് പന്നികളെ ഓടിച്ചുവിട്ടു. തന്റെ കൃഷി രക്ഷിച്ച ഷെറുവിനോട് സന്തോഷിച്ച സോമു, ആ രാത്രി അവന് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം നൽകി.
ഇത് കണ്ട ഭോലുവിന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. 'ഞാൻ ഭാരം ചുമക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഷെറുവിനാണ് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം കിട്ടുന്നത്. ഞാനും കുരച്ചാൽ (കനിച്ചാൽ) സോമു എനിക്ക് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം തരും,' എന്ന് ഭോലു കരുതി.
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ, ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടാൽ പോലും ഭോലു വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കനിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കാരണം സോമുവിന് ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായ സോമു ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന പണ്ഡിതനെ കാണാൻ പോയി.
മുതിർന്നയാൾ പറഞ്ഞു, "സോമു, ഓരോ ജീവിക്കും ഓരോ പ്രത്യേകതയുണ്ട്. നായ കാവൽ എടുക്കാൻ ഉള്ളതാണ്, കഴുത ഭാരം ചുമക്കാൻ ഉള്ളതാണ്. നായയെപ്പോലെ ആകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ കഴുതയ്ക്ക് തന്റെ ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. അവരെ അവരുടെ രീതിയിൽ തന്നെ പരിഗണിക്കുക."
സോമുവിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. ഷെറു കാവൽ കാത്തു, ഭോലു ഭാരം ചുമന്നു. അവർക്ക് തങ്ങളുടെ ജോലിയിൽ സന്തോഷം തോന്നി.
Moral
മറ്റുള്ളവരെ അനുകരിക്കാതെ സ്വന്തം കഴിവുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണ് ഉചിതം.
