ஒரு பசுமையான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் ஒரு விசுவாசமான நாய் மற்றும் ஒரு சுறுசுறுப்பான கழுதை இருந்தன. நாய் தோட்டத்தின் எல்லையில் காவல் காக்கும் வேலையையும், கழுதை வயலில் சுமைகளைத் தூக்கிச் செல்லும் வேலையையும் செய்தன.
ஒரு நாள் இரவு, தோட்டத்திற்குள் ஏதோ உருளும் சத்தம் கேட்டது. நாய் உடனே விழித்துக்கொண்டு, காட்டுப் பன்றிகள் பயிர்களைத் தின்று கொண்டிருந்ததைக் கண்டது. நாய் பயங்கரமாகக் குரைக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு விழித்தெழுந்த சோமு, ஒரு பெரிய குச்சியைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவந்து, பன்றிகளைத் துரத்திப் பிடித்தார். தன் உழைப்பைக் காப்பாற்றிய நாய்க்குப் பெருமையாக உணர்ந்த சோமு, அதற்கு அன்று இரவில் கூடுதல் உணவும், அன்பும் வழங்கினார்.
இதைச் சற்று தூரத்தில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த கழுதைக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. 'நாய் காவல் காக்கிறதே தவிர, நான் வேலை செய்கிறேனே! நான் மட்டும் நாயைப் போலக் கத்தினால், எனக்கும் சோமு அதிக உணவு தருவார் அல்லவா?' என்று நினைத்தது.
அடுத்த நாள் முதல், தோட்டத்திலோ அல்லது வீதியிலோ ஒரு சிறிய இலை அசையும் சத்தம் கேட்டாலும், கழுதை சத்தமாகக் கனைக்கத் தொடங்கியது. இதனால் சோமுவின் தூக்கம் கெட்டது. அவர் எதனால் கழுதை இப்படிச் செய்கிறது என்று குழப்பமடைந்தார். இதைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள அவர் ஊரில் இருந்த பெரியவர் முதியவரிடம் சென்றார்.
முதியவர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "சோமு, ஒரு வீட்டில் இரண்டு குழந்தைகள் இருந்தால், அவர்கள் செய்யும் வேலையைப் பொறுத்து அன்பைக் கொடுப்பார்கள். ஆனால், அவர்கள் இருவருமே ஒரே மாதிரியான ஆசையைத் தேடினால் குழப்பம் வரும். நாய் காவல் காக்கப் பிறந்தது, கழுதை சுமை சுமக்கப் பிறந்தது. நீ ஒவ்வொன்றிற்கும் அதன்தற்கரிய வேலையைச் செய். கழுதை செய்யும் வேலையை நாய் செய்ய முயன்றால், அதனால் சுமையைத் தூக்க முடியாது, நாய் செய்யும் வேலையை கழுதை செய்ய முயன்றால், அதனால் சரியாகக் காவல் காக்க முடியாது."
சோமுவுக்குப் புரிந்தது. அவர் கழுதையிடம் கோபப்படாமல், அதன் வேலையைச் சரியாகச் செய்ய ஊக்குவித்தார். நாய் தொடர்ந்து காவல் காத்தது, கழுதை சுமையைத் தூக்கியது. இருவரும் தங்கள் பணிகளைச் செய்ததில் மிகுந்த திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தனர்.
