పచ్చని కొండల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న తెగ గ్రామంలో ఒక పవిత్రమైన ఆచారం ఉండేది. ఒక బాలుడు పెద్దవాడు కావాలంటే ఒక పరీక్షను ఎదుర్కోవాలి. ఈ పరీక్ష గురించి ఎవరికీ చెప్పకూడదని వారు ప్రమాణం చేసేవారు.
కవిన్ అనే బాలుడు తన పరీక్షకు సిద్ధమయ్యాడు. అతని కళ్లకు ఒక మెత్తని గుడ్డతో కట్టు కట్టారు. అతని తండ్రి అతడిని అడవి మధ్యలో ఉన్న ఒక పెద్ద చెట్టు కింద కూర్చోబెట్టారు. "కవిన్, భయపడకు. ఉదయం సూర్యకిరణాలు నీ ముఖాన్ని తాకే వరకు నువ్వు ఇక్కడే ఉండాలి," అని తండ్రి చెప్పారు.
చీకటి పడగానే అడవి శబ్దాలు మారాయి. ఆకుల గలగలలు, దూరంగా నక్కల అరుపులు, వింత పక్షుల శబ్దాలు వినిపించాయి. ఆ చీకటిలో కవిన్ చాలా భయపడ్డాడు. 'నేను ఈ అడవిలో ఒంటరిదా? నా కుటుంబం నన్ను వదిలేసిందా?' అని అనుకున్నాడు. కానీ భయం ఉన్నా, ధైర్యంగా ఒకే చోట కూర్చున్నాడు.
తెల్లవారుజామున సూర్యరశ్మి పడగానే కవిన్ కట్టు విప్పాడు. అప్పుడు అతను ఆశ్చర్యపోయాడు! పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద రాయిపై అతని తండ్రి కూర్చుని ఉన్నారు. రాత్రంతా తండ్రి అతడిని కాపాడుతూనే ఉన్నారు. మనం ఒంటరిగా ఉన్నామని అనుకున్నా, మన కుటుంబం ఎప్పుడూ మన వెంటే ఉంటుందని కవిన్ తెలుసుకున్నాడు.
Moral
మనం ఒంటరిగా ఉన్నామని అనుకున్నా, మన కుటుంబం యొక్క ప్రేమ మరియు రక్షణ ఎప్పుడూ మనతోనే ఉంటాయి.
