ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬುಡಕಟ್ಟು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹುಡುಗನು ಪಕ್ವವಯಸ್ಕನಾಗಲು ಒಂದು ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದು ಅವರ ನಿಯಮವಾಗಿತ್ತು.
ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಬಾಲಕ ತನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮೃದುವಾದ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದರು. "ಕವಿನ್, ಹೆದರಬೇಡ. ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ನಿನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬೀಳುವವರೆಗೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕು," ಎಂದು ತಂದೆ ಹೇಳಿದರು. 𝑛 ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಡಿನ ಶಬ್ದಗಳು ಬದಲಾದವು. ಎಲೆಗಳ ಸದ್ದು, ದೂರದ ನರಿಯ ಕೂಗು ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಯಿತು. 'ನಾನು ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದೇನಾ? ನನ್ನವರು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರಾ?' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆದರೂ ಅವನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಕುಳಿತಿದ್ದನು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಬಂದಾಗ ಕವಿನ್ ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದನು. ಆಗ ಅವನು ಬೆರಗಾದನು! ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಅವನ ತಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ತಂದೆ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಅವನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ತಾನು ಏಕಾಂಗಿಯಲ್ಲ, ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಬೆಂಬಲ ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನೊಂದಿಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
Moral
ನಾವು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿದಾಗಲೂ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ.
