நீலமலைக் காடுகளின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய பழங்குடி கிராமம் இருந்தது. அந்த இனத்தில் ஒரு முக்கியமான மரபு இருந்தது. ஒரு சிறுவன் வளர்ந்து பெரியவனாவதைக் குறிக்கும் வகையில், அவன் ஒரு சவாலை எதிர்கொள்ள வேண்டும். அந்தச் சவாலைப் பற்றி யாரிடமும் பேசக்கூடாது என்று அவர்கள் சத்தியம் செய்யச் சொல்வார்கள்.
ஆயிரத்தின் மகன் கவின், தனது சவாலை எதிர்கொள்ளத் தயாரானான். அவனது கண்கள் ஒரு மென்மையான துணியால் கட்டப்பட்டன. அவனது தந்தை அவனை ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் அமைதியான இடத்தில் அமர வைத்தார். "கவின், நீ பயப்பட வேண்டாம். காலையில் சூரியன் உதிக்கும் வரை நீ இந்த இடத்திலேயே இருக்க வேண்டும். எந்த சத்தமும் உன்னை அசைக்க விடக்கூடாது," என்று தந்தை மென்மையாகச் சொன்னார்.
கவின் அந்தத் தனிமையில் அமர்ந்திருந்தான். இரவு நெருங்கியது. காட்டின் சத்தங்கள் மாறத் தொடங்கின. தூரத்தில் ஒரு நரி ஊளையிட்டது, இலைகள் அசையும் சத்தம், மற்றும் பறவைகளின் விசித்திரமான ஒலிகள் கேட்டன. ஒவ்வொரு முறை ஒரு சத்தம் கேட்ட போதும், கவினின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. 'நான் மட்டும் தான் இங்கே தனியாக இருக்கிறேனா? என் தந்தை என்னை விட்டுவிட்டாரா?' என்று அவன் பயந்தான்.
இருப்பினும், அவன் தன் பயத்தை அடக்கிக்கொண்டு, தான் ஒரு வீரனாக மாற வேண்டும் என்ற உறுதியோடு அமர்ந்திருந்தான். காலையில் மென்மையான சூரிய ஒளி அவன் முகத்தில் பட்டது. கவின் மெதுவாகத் தன் கண்களைக் கட்டியிருந்த துணியைக் கழற்றினான்.
அவன் முன்னேற்றத்தைப் பார்க்கத் தயாரானபோது, அதிர்ச்சியடைந்தான். அவன் அமர்ந்திருந்த மரத்திற்குச் சற்றுத் தொலைவில், ஒரு பாறையின் மேல் அவனது தந்தை அமர்ந்திருந்தார். தந்தை அவனைத் தூரத்திலிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். கவின் ஓடிச் சென்று தன் தந்தையைத் தழுவிக்கொண்டான். தான் தனிமையில் இருப்பதாக நினைத்த போதும், தன் குடும்பத்தின் அன்பு எப்போதும் தன்னைச் சுற்றி இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
பாடம்
நாம் தனிமையில் இருப்பதாக உணர்ந்தாலும், நம்மைத் தாங்கும் அன்பும் ஆதரவும் எப்போதும் நம்முடனேயே இருக்கும்.
