ఒక అందమైన నీలి రంగు సరస్సు ఒడ్డున ఒక బాతు కుటుంబం నివసించేది. ఆ కుటుంబంలో ఒక తల్లి బాతు మరియు ఐదు చిన్న పిల్లలు ఉండేవి. ఆ పిల్లలు చాలా చిన్నవفట వల్ల, అవి స్వయంగా ఆహారం కోసం వెతకలేవు. ప్రతిరోజూ తల్లి బాతే సరస్సు లోతుల్లోకి వెళ్లి, రుచికరమైన గడ్డిని మరియు చిన్న చిన్న ఆహార పదార్థాలను వెతికి తెచ్చి పిల్లలకు పెట్టేది.
తల్లి తెచ్చే ఆహారాన్ని ఆకలితో తినేసి, పిల్లలు రోజంతా సరస్సు అంచున ఆడుకుంటూ ఉండేవారు. ఒకరోజు, ఆ బాతు పిల్లల అమ్మమ్మ బాతు వారిని చూడటానికి వచ్చింది. పిల్లలు సంతోషంతో గెంతుతూ, "అమ్మమ్మ! అమ్మమ్మ! ఇటు రా!" అని పిలిచారు.
అమ్మమ్మ బాతు వారిని చూసి ప్రేమగా అడిగింది, "పిల్లలూ, మీ అమ్మ ఎక్కడ? ఆమె మీతో ఆడుకోలేదా?"
పిల్లలు ఇలా చెప్పారు, "అమ్మ ఆహారం కోసం వెతుకు러 వెళ్ళింది అమ్మమ్మ. మేము ఇప్పటికే మా ఆహారం తినేశాము."
అమ్మమ్మ కొంచెం ఆలోచించి, "అవునా? మీ అమ్మ తినడం మీరు చూశారా?" అని అడిగింది.
పిల్లలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. అప్పుడు ఒక చిన్న బాతు పిల్ల మెల్లగా, "అయ్యో! అమ్మ తెచ్చే ఆహారమంతా మేము తినేశాము. అమ్మ కోసం మేము ఏమీ మిగిల్చలేదు అమ్మమ్మ!" అని చెప్పింది.
అమ్మమ్మ వాళ్ళని దగ్గరకు తీసుకుని ఇలా చెప్పింది, "పిల్లలూ, మీరు ఇంకా చిన్నవారు కాబట్టి ఇలాంటి తప్పులు చేయడం సహజం. కానీ, మీ కోసం మీ అమ్మ ఎంత కష్టపడుతుందో మీరు గుర్తుంచుకోవాలి. ఇక నుండి, ఆహారం ఎంత తక్కువ ఉన్నా, కొంత భాగం అమ్మ కోసం దాచి ఉంచాలి. లేదా అమ్మ వచ్చే వరకు మీరు వేచి ఉండాలి. అందరితో పంచుకుని తినడంలోనే నిజమైన ఆనందం ఉంది."
పిల్లలు తమ తప్పు తెలుసుకున్నారు. ఇక నుండి అమ్మ కోసం ఆహారాన్ని దాచి ఉంచుతామని మాట ఇచ్చారు. అప్పటి నుండి, తల్లి ఆహారం తెచ్చినప్పుడల్లా పిల్లలు ఓపికగా ఎదురుచూసి, అందరూ కలిసి పంచుకుని తినడం మొదలుపెట్టారు.
Moral
తల్లిదండ్రుల కష్టాన్ని గౌరవించాలి మరియు అందరితో పంచుకుని తినే గుణాన్ని అలవరచుకోవాలి.
