ಬಂಗಾರದ ಬಾತುಕೋಳಿ ಮರಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಪಾಠ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನೀಲಿ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾತುಕೋಳಿ ಕುಟುಂಬ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಬಾತುಕೋಳಿ ಮತ್ತು ಐದು ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳಿದ್ದವು. ಮರಿಗಳು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳಿಗೆ ತಾವೇ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಯಿ ಬಾತುಕೋಳಿಯೇ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೆರೆಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಾಜಾ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತಂದು ಮರಿಗಳಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಮರಿಗಳು ತಾಯಿ ತರುವ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿಂದು ದಿನವಿಡೀ ಕೆರೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳ ಅಜ್ಜಿ ಬಾತುಕೋಳಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಳು. ಮರಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ "ಅಜ್ಜಿ! ಅಜ್ಜಿ! ಇಲ್ಲಿ ಬನ್ನಿ!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಓಡಿ ಬಂದವು.

ಅಜ್ಜಿ ಬಾತುಕೋಳಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿತು, "ಮರಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ? ಅವಳು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?"

"ಅಮ್ಮ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಅಜ್ಜಿ," ಎಂದು ಮರಿಗಳು ಹೇಳಿದವು. "ನಾವು ಈಗಲೇ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇವೆ."

ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ, "ಹೌದಾ? ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ತಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಅವರಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಳಿಸಿದ್ದೀರಾ ಅಥವಾ ಅವರು ಊಟ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

ಮರಿಗಳು ಗಾಬರಿಯಾದವು. ಒಂದು ಮರಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿತು, "ಅಯ್ಯೋ ಅಜ್ಜಿ! ಅಮ್ಮ ತಂದಿದ್ದ ಆಹಾರವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾವು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ನಾವು ಏನನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಲ್ಲ."

ಅಜ್ಜಿ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಮೃದುವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿತು, "ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ಈಗ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇಂತಹ ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ನಿಮಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡಿ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ, ಆಹಾರ ಎಷ್ಟೇ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದರೂ, ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನು ತಾಯಿಗಾಗಿ ಉಳಿಸಿಡಿ ಅಥವಾ ಅವರು ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯಿರಿ. ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸುಖವಿದೆ."

ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ಮರಿಗಳು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ಆಹಾರ ಉಳಿಸುವುದಾಗಿ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮರಿಗಳು ತಾಯಿಯ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು.

Moral

ಪೋಷಕರ ಶ್ರಮವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವ ಗುಣ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ.