ஒரு அழகான நீல நிற ஏரியின் ஓரத்தில் ஒரு வாத்து குடும்பம் வசித்து வந்தது. அந்த குடும்பத்தில் அம்மா வாத்து மற்றும் ஐந்து குட்டி வாத்துகள் இருந்தன. குட்டி வாத்துகள் மிகவும் சிறியவை என்பதால், அவை தாங்களாகவே உணவு தேடிச் செல்ல முடியாது. அம்மா வாத்துதான் தினமும் ஏரியின் ஆழமான பகுதிகளுக்குச் சென்று, சுவையான புற்களையும் சிறிய மீன்களையும் தேடி எடுத்து வந்து குட்டிகளுக்குக் கொடுக்கும்.
குட்டி வாத்துகள் அம்மா கொண்டு வரும் உணவை ஆசையோடு சாப்பிட்டுவிட்டு, நாள் முழுவதும் ஏரியின் கரையில் ஓடி விளையாடிக்கொண்டிருக்கும். ஒரு நாள், அந்த வாத்துகளின் பாட்டி வாத்து அவர்களைப் பார்க்க வந்தாள். குட்டி வாத்துகள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்து, "பாட்டி! பாட்டி! இங்கே வாருங்கள்!" என்று கூப்பிட்டன.
பாட்டி வாத்து குட்டிகளைப் பார்த்து அன்புடன் கேட்டது, "குட்டிகளே, உங்கள் அம்மா எங்கே? அவளும் உங்களுடன் விளையாடுகிறாளா?"
குட்டிகள் சொன்னன, "அம்மா இப்போது உணவு தேடிப் போயிருக்கிறார் பாட்டி. நாங்கள் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டோம்."
பாட்டி வாத்து சற்று யோசித்துவிட்டு, "அப்படியா? உங்கள் அம்மா உங்களுக்காக உணவு தேடித் தருகிறார், ஆனால் அவர் சாப்பிட்டதைக் கண்டீர்களா?" என்று கேட்டது.
குட்டிகள் ஒரு நிமிடம் அமைதியாயின. பிறகு ஒரு குட்டி வாத்து மெதுவாகச் சொன்னது, "அச்சச்சோ! அம்மா கொண்டு வரும் உணவை நாங்கள் எல்லாமே சாப்பிட்டுவிட்டோம். அம்மாவுக்காக நாங்கள் எதையும் மிச்சம் வைக்கவில்லை பாட்டி!"
பாட்டி வாத்து வருத்தத்துடன் சொன்னது, "குழந்தைகளே, நீங்கள் இப்போது சிறியவர்கள் என்பதால் தவறு செய்வது இயல்புதான். ஆனால், உங்கள் அம்மா உங்களுக்காக எவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறார் என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும். இனிமேல் அம்மா உணவு கொண்டு வரும்போது, எவ்வளவு குறைவாக இருந்தாலும், ஒரு பகுதியை அவருக்காகவும் விட்டு வைக்க வேண்டும். அல்லது அம்மா சாப்பிடும் வரை நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும். ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து உண்பதில்தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி இருக்கிறது."
குட்டிகள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் அம்மாவுக்காக உணவைச் சேர்த்து வைப்போம் என்று உறுதியளித்தன. அன்று முதல், அம்மா வரும்போது குட்டிகள் பொறுமையாகக் காத்திருந்து, உணவைப் பகிர்ந்து உண்ணத் தொடங்கின.
பாடம்
பெற்றோரின் அன்பையும் உழைப்பையும் மதித்து, மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து உண்ணப் பழக வேண்டும்.
