ఒక అందమైన గ్రామంలో బస్టర్ అనే కుక్క ఉండేది. బస్టర్ చాలా మంచి కుక్క, కానీ అతనికి ఒక చిన్న లోపం ఉంది. అతనికి ఉన్నదానితో ఎప్పుడూ తృప్తి చెందడు, ఇంకా ఏదైనా మంచి దొరకాలని ఎప్పుడూ ఆశపడేవాడు.
ఒకరోజు బస్టర్కు విపరీతమైన ఆకలి వేసింది. ఆహారం కోసం వెతుకుతూ అతను ఊరి సంతకు వెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక మాంసం దుకాణం పక్కన ఒక పెద్ద, రుచికరమైన ఎముక పడి ఉండటం చూశాడు. అది చూడగానే బస్టర్ కళ్ళు మెరిశాయి.
'అబ్బా! ఎంత పెద్ద ఎముక! దీన్ని తీసుకువెళ్లి నా ఇంటి దగ్గర హాయిగా తినాలి' అని అనుకుంటూ, ఆ ఎముకను నోటితో పట్టుకుని తన ఇంటి వైపు వేగంగా పరిగెత్తాడు.
దారిలో ఒక చిన్న నది వస్తుంది. ఆ నదిపై ఉన్న ఒక చెక్క వంతెన మీద వెళ్తున్నప్పుడు, బస్టర్ అనుకోకుండా కింద నీటిలోకి చూశాడు. నీటిలో ఇంకొక కుక్క కనిపిస్తోంది! ఆ కుక్క నోట్లో కూడా ఒక పెద్ద ఎముక ఉంది.
బస్టర్కు వెంటనే అత్యాశ కలిగింది. 'ఆ కుక్క దగ్గర ఉన్న ఎముక నాదానికంటే పెద్దగా ఉంది! దాన్ని కూడా నేను తీసుకుంటే ఎంత బాగుంటుందో!' అని అనుకున్నాడు. ఆ కుక్కను భయపెట్టాలని బస్టర్ గట్టిగా మొరగడం మొదలుపెట్టాడు.
బస్టర్ మొరగడానికి నోరు తెరవగానే, అతని నోట్లోని ఎముక 'టప్' మని నీటిలో పడిపోయింది. ఎముక నీటి అడుగున మునిగిపోయింది. నీటిలో కనిపించిన ఆ ప్రతిబింబం కూడా మాయమైపోయింది. అప్పుడు బస్టర్కు అర్థమైంది—అది వేరే కుక్క కాదు, తన ప్రతిబింబం అని.
తమ అత్యాశ వల్ల ఉన్న ఎముకను కూడా పోగొట్టుకున్నందుకు బస్టర్ చాలా బాధపడ్డాడు. ఉన్నదానితో తృప్తి పడకపోతే ఇలాగే పోగొట్టుకోవాల్సి వస్తుందని అతను తెలుసుకున్నాడు.
Moral
అత్యాశ దుఃఖానికి మూలం. ఉన్నదానితో తృప్తి చెందాలి.
