ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಸ್ಟರ್ ಎಂಬ ನಾಯಿ ಇತ್ತು. ಬಸ್ಟರ್ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು: ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಬಸ್ಟರ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಯಿತು. ದಿನವಿಡೀ ಏನೂ ತಿನ್ನದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಹತ್ತಿರ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮತ್ತು ರುಚಿಕರವಾದ ಮೂಳೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು.
'ಅಬ್ಬಾ! ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮೂಳೆ!' ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದ ಬಸ್ಟರ್, ಆ ಮೂಳೆಯನ್ನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಹೊರಟನು.
ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನದಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಮರದ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ದಾಟಬೇಕಿತ್ತು. ಬಸ್ಟರ್ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ನೀರನ್ನು ನೋಡಿದನು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ನಾಯಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಕಂಡಿತು! ಆ ನಾಯಿಯ ಬಾಯಿಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೂಳೆ ಇತ್ತು.
ಬಸ್ಟರ್ಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ದುರಾಸೆ ಉಂಟಾಯಿತು. 'ಆ ನಾಯಿಯ ಬಳಿ ಇರುವ ಮೂಳೆ ನನ್ನದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ! ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರೆ ನನಗೆ ಎರಡು ಮೂಳೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ!' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಹೆದರಿಸಲು ಬಸ್ಟರ್ ಜೋರಾಗಿ ಬೊಗಳಲು ಮುಂದಾದನು.
ಬಸ್ಟರ್ ಬೊಗಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದ ತಕ್ಷಣ, ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂಳೆ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. 'ಟಪ್!' ಎಂದು ಮೂಳೆ ನೀರಿನ ಆಳಕ್ಕೆ ಮುಳುಗಿ ಹೋಯಿತು. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ನಾಯಿ ಕೂಡ ಮಾಯವಾಯಿತು. ತಾನು ನೋಡಿದ್ದು ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ಬಸ್ಟರ್ ಅರಿತಾಗ ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು.
ತನ್ನ ದುರಾಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬಸ್ಟರ್ ತುಂಬಾ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು.
Moral
ದುರಾಸೆಯೇ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ. ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡಬೇಕು.
