ఒక అందమైన గ్రామంలో మాణిక్యం అనే పెద్ద భూస్వామి ఉండేవాడు. అతనికి పెద్ద మామిడి తోట ఉంది. ఒకరోజు మామిడి కోత పూర్తయిన తర్వాత, మాణిక్యం ఒక పెద్ద మామిడి గుత్తిని తీసుకుని తన సహాయకుడైన ముత్తుతో, "దీన్ని ఊరిలోని పెద్ద దేవాలయంలో నైవేద్యంగా సమర్పించుకురా" అని చెప్పాడు.
ముత్తు ఆ మామిడి గుత్తిని తీసుకుని వెళ్తుండగా, అతనికి చాలా ఆకలి వేసింది. దారిలో ఒక పెద్ద చెట్టు నీడన కూర్చుని, ఆకలి తీర్చుకోవడానికి రెండు మామిడి పండ్లను తిన్నాడు. ఆ తర్వాత మిగిలిన పండ్లన్నింటినీ గుడిలో పూజారికి ఇచ్చి ఇంటికి వెళ్ళాడు.
ఆ రోజు రాత్రి, మాణిక్యం కలలో ఒక దివ్యమైన కాంతి కనిపించింది. ఆ కాంతి, "మాణిక్యా, నువ్వు గుడికి ఇచ్చిన మామిడి పండ్లలో, ఆ రెండు పండ్లే నాకు చేరాయి. మిగిలినవి కేవలం ఆచారాలు మాత్రమే" అని మెల్లగా చెప్పింది.
కంగారుగా నిద్రలేచిన మాణిక్యం, వెంటనే ముత్తును పిలిచి, "ముత్తు, నేను ఇచ్చిన మామిడి పండ్లన్నీ గుడిలో సరిగ్గా ఇచ్చావా?" అని అడిగాడు.
ముత్తు భయపడుతూనే, "నన్ను క్షమించండి యజమాని, దారిలో నాకు చాలా ఆకలిగా ఉండటంతో రెండు పండ్లను తిన్నాను" అని నిజం చెప్పాడు.
అప్పుడే మాణిక్యానికి ఒక గొప్ప సత్యం అర్థమైంది. ఆకలితో ఉన్న మనిషికి పెట్టే ఆహారమే నిజమైన దైవ ప్రసాదమని అతను తెలుసుకున్నాడు. గుడిలో పెద్ద పెద్ద నైవేద్యాలు పెట్టడం కంటే, ఆకలితో ఉన్న పేదవారికి సహాయం చేయడమే గొప్పదని నిర్ణయించుకున్నాడు. అప్పటి నుండి అతను పేదలకు సాయం చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
Moral
ఆకలితో ఉన్నవారికి సహాయం చేయడమే నిజమైన దైవ సేవ.
