ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாணிக்கம் என்ற பெரிய நில உரிமையாளர் இருந்தார். அவருக்குப் பெரிய மாந்தோப்பு ஒன்று இருந்தது. ஒரு நாள், அறுவடை முடிந்த மாம்பழக் குலைகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்த மாணிக்கம், தன் உதவியாளரான முத்துவிடம் ஒரு பெரிய குலையைத் தந்து, "இதை ஊர் எல்லையில் இருக்கும் பெரிய கோவிலில் வைத்துவிட்டு வா" என்று அன்புடன் கூறினார்.
முத்து அந்த மாம்பழக் குலையைத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்து சென்றான். அப்போது அவனுக்கு மிகவும் பசியாக இருந்தது. வழியில் இருந்த ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்த முத்து, அந்த இனிமையான மாம்பழங்களில் இரண்டு பழங்களை எடுத்துச் சாப்பிட்டான். அதன் பிறகு மீதமுள்ள பழங்களை அப்படியே கோவிலில் உள்ள பூசாரியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
அன்று இரவு, மாணிக்கத்தின் கனவில் ஒரு தெய்வீக ஒளி தோன்றியது. அந்த ஒளி, "மாணிக்கமே, நீ இன்று கோவிலுக்கு அனுப்பிய மாம்பழங்களில், அந்த இரண்டு பழங்கள் மட்டுமே எனக்குச் சேர்ந்தன. மற்றவை வெறும் சடங்காக மட்டுமே இருந்தன" என்று மெல்லிய குரலில் கூறியது.
திடுக்கிட்டு விழித்த மாணிக்கம், குழப்பத்துடன் முத்துவை அழைத்தார். "முத்து, நான் கொடுத்த மாம்பழங்கள் அனைத்தும் கோவிலில் சரியாக ஒப்படைக்கப்பட்டதா?" என்று கேட்டார்.
முத்து பயந்துபோய், "மன்னிக்கவும் ஐயா, வழியில் பசியால் இரண்டு பழங்களை நான் சாப்பிட்டுவிட்டேன்" என்று உண்மையைச் சொன்னான்.
அப்போதுதான் மாணிக்கம் ஒரு பெரிய உண்மையைப் புரிந்துகொண்டார். கோவிலுக்குத் தரும் பொருட்கள் வெறும் சடங்காக மட்டும் இருக்கக்கூடாது. பசியால் வாடும் ஒரு மனிதனுக்குக் கொடுக்கும் உணவே உண்மையான தெய்வீகப் படைப்பு என்பதை உணர்ந்தார். அன்று முதல், கோவிலுக்குத் தரும் பொருட்களை விட, தேவைப்படுபவர்களுக்குக் கொடுப்பதையே முதன்மையான கடமையாகக் கருதினார்.
பாடம்
தேவைப்படுபவர்களுக்குக் கொடுக்கும் உதவியே உண்மையான இறை வழிபாடு.
