ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಣಿಕ್ಯ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಭೂಮಾಲೀಕನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನ ತೋಟವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಸುಗ್ಗಿಯಾದಾಗ, ಮಾಣಿಕ್ಯನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನ ಗೊಂಚಲನ್ನು ತೆಗೆದು ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಾರ ಮುತ್ತುಗೆ ನೀಡಿ, "ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಲು ತಲುಪಿಸು" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಮುತ್ತು ಆ ಗೊಂಚಲನ್ನು ಹೊತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಯಿತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಮುತ್ತು, ತನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎರಡು ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದನು. ನಂತರ ಉಳಿದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕರಿಗೆ ನೀಡಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಮಾಣಿಕ್ಯನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ದೈವಿಕ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಬೆಳಕು, "ಮಾಣಿಕ್ಯನೇ, ನೀನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಹಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಎರಡು ಹಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ತಲುಪಿದವು" ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಮಾಣಿಕ್ಯನು ಮುತ್ತನ್ನು ಕರೆಸಿ, "ಮುತ್ತು, ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನೀಡಿದೆಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಮುತ್ತು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, "ಕ್ಷಮಿಸಿ ಮಾಲೀಕರೆ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಿನಿಂದಾಗಿ ನಾನು ಎರಡು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿಂದೆ" ಎಂದು ನಿಜ ಹೇಳಿದನು.
ಆಗ ಮಾಣಿಕ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನೀಡುವ ಆಹಾರವೇ ನಿಜವಾದ ದೇವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಕಾಣಿಕೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಕಾಣಿಕೆ ನೀಡುವ ಬದಲು, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಇರುವ ಬಡವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
Moral
ಬಡವರ ಮತ್ತು ಹಸಿದವರ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ದೈವ ಭಕ್ತಿ.
