ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാണിക്യൻ എന്നൊരു വലിയ ഭൂപ്രഭു ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയൊരു മാന്തോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മാണിക്യൻ നല്ല പഴുത്ത മാമ്പഴക്കുലകൾ പറിച്ചെടുത്ത് തന്റെ സഹായിയായ മുത്തുവിനോട് പറഞ്ഞു, "മുത്തു, ഈ മാമ്പഴക്കുല ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ സമർപ്പിക്കാൻ കൊണ്ടുപോകൂ."
മുത്തു മാമ്പഴക്കുലയുമായി നടന്നുപോകുമ്പോൾ അവന് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. വഴിയിലെ ഒരു വലിയ മരത്തണലിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൻ രണ്ട് മാമ്പഴങ്ങൾ എടുത്ത് കഴിച്ചു. അതിനുശേഷം ബാക്കിയുള്ള മാമ്പഴങ്ങൾ അവൻ ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജാരിക്ക് നൽകി.
അന്ന് രാത്രി മാണിക്യന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു ദിവ്യപ്രകാശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആ പ്രകാശം പറഞ്ഞു, "മാണിക്യനേ, നീ നൽകിയ മാമ്പഴങ്ങളിൽ ആ രണ്ട് പഴങ്ങൾ മാത്രമാണ് എനിക്ക് ലഭിച്ചത്."
ഞെട്ടി ഉണർന്ന മാണിക്യൻ ഉടനെ മുത്തുവിനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, "മുത്തു, ഞാൻ തന്ന മാമ്പഴങ്ങളെല്ലാം ക്ഷേത്രത്തിൽ കൃത്യമായി നൽകിയോ?"
മുത്തു പേടിയോടെ പറഞ്ഞു, "ക്ഷമിക്കണം യജമാനനേ, വഴിയിൽ എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പായതുകൊണ്ട് ഞാൻ രണ്ട് പഴങ്ങൾ കഴിച്ചുപോയി."
അപ്പോഴാണ് മാണിക്യൻ ഒരു വലിയ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയത്. വിശക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന് നൽകുന്ന ഭക്ഷണം മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ദൈവത്തിന് ലഭിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ, വലിയ ആഘോഷങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയായി പാവപ്പെട്ടവരെ സഹായിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചത്.
Moral
ആവശ്യമുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം.
