ఒక దట్టమైన అడవి మధ్యలో ఒక పాత కోట ఉండేది. అక్కడ గ్రోగ్ అనే ఒక రాక్షసుడు నివసించేవాడు. ఒకసారి అతను దూర ప్రాంతాలకు వెళ్లాల్సి రావడంతో, తన కోటను ఖాళీ చేసి బయలుదేరాడు.
గ్రోగ్ లేని సమయంలో, ఆ కోట చుట్టూ ఉన్న అందమైన తోట గ్రామంలోని పిల్లల ఆటస్థలంగా మారింది. పిల్లలు ప్రతిరోజూ అక్కడికి వచ్చి ఎంతో సంతోషంగా ఆడుకునేవారు. పిల్లల నవ్వులు, అల్లరి చూస్తుంటే తోటలోని మొక్కలు, పూలు మరింత కళకళలాడేవి.
కొంతకాలం తర్వాత గ్రోగ్ తిరిగి వచ్చాడు. తన కోట ముందు పిల్లలు ఆడుకోవడం చూసి అతనికి కోపం వచ్చింది. 'ఇది నా ఇల్లు! ఇకపై ఎవరూ ఇక్కడికి రాకూడదు!' అని గర్జించాడు.
పిల్లలు రాకుండా ఉండటానికి, గ్రోగ్ తోట దారికి అడ్డంగా పెద్ద పెద్ద బండరాళ్లను, ముళ్ల పొదలను వేసేశాడు. అది చూసి భయపడిన పిల్లలు ఏడుస్తూ అక్కడి నుండి పారిపోయారు.
రోజులు గడిచేకొద్దీ, ఆ తోట కళతప్పింది. పిల్లల నవ్వులు లేకపోవడంతో మొక్కలు వాడిపోయాయి, పూలు రాలిపోయాయి, తోట అంతా ఎండిపోయి చూడటానికి బాగుండలేదు. ఇది చూసి గ్రోగ్ మనసు బాధపడింది.
'నేను ఎంత స్వార్థంగా ప్రవర్తించాను! నా ఇంటిని కాపాడుకోవాలని చూసి, దాని అందాన్ని పోగొట్టుకున్నాను,' అని అతను పశ్చాత్తాపపడ్డాడు.
వెంటనే గ్రోగ్ ఆ పెద్ద రాళ్లను తొలగించి, దారిని శుభ్రం చేశాడు. పిల్లలు మళ్ళీ రావడానికి తోటను సిద్ధం చేశాడు. పిల్లలు తిరిగి వచ్చి ఆడుకోవడం మొదలుపెట్టగానే, తోట మళ్ళీ పచ్చదనంతో, రంగురంగుల పూలతో కళకళలాడింది. సంతోషాన్ని పంచుకోవడంలోనే నిజమైన ఆనందం ఉందని గ్రోగ్ తెలుసుకున్నాడు.
Moral
స్వార్థం మన చుట్టూ ఉన్న అందాన్ని మరియు సంతోషాన్ని నాశనం చేస్తుంది.
