காட்டுத் தோட்டமும் கனிவான ராட்சதனும்

ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே, பழங்காலத்துத் தூண்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய மாளிகை இருந்தது. அங்கு 'கம்பன்' என்ற ஒரு ராட்சதன் வசித்து வந்தான். அவன் ஒருமுறை நீண்ட பயணத்திற்காகத் தனது மாளிகையை விட்டு வெளியே சென்றான்.

அவன் இல்லாத நேரத்தில், அந்த மாளிகையைச் சுற்றியிருந்த அழகான தோட்டம் கிராமத்துச் சிறுவர்களின் புகலிடமாக மாறியது. சிறுவர்கள் தினமும் அங்கு வந்து ஓடி ஆடி விளையாடுவார்கள். அவர்களின் சிரிப்புச் சத்தமும், உற்சாகமும் அந்தத் தோட்டத்தின் செடிகளுக்கு ஒரு புதிய உயிர் கொடுத்தது போல இருந்தது. குழந்தைகள் அங்கு வந்தாலே பூக்கள் மலர்ந்து, வண்ணத்துப்பூச்சிகள் பறந்து, அந்த இடமே ஒரு சொர்க்கமாகத் தெரிந்தது.

சில காலத்திற்குப் பிறகு, கம்பன் தனது பயணத்தை முடித்துவிட்டுத் திரும்பி வந்தான். மாளிகையின் வாசலில் சிறுவர்கள் மகிழ்ச்சியாக விளையாடிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. 'இது என்னுடைய இடம்! இனி யாரும் இங்கே வரக்கூடாது!' என்று கத்தினான்.

தன் அதிகாரத்தைக் காட்ட நினைத்த கம்பன், தோட்டத்தின் நுழைவு வாயிலில் இருந்த பாதையைத் தடுக்கும் வகையில் பெரிய பாறைகளையும், முட்கள் நிறைந்த கொடிகளையும் கொண்டு வந்து அடுக்கினான். இதைப் பார்த்த சிறுவர்கள் பயந்துபோய், அழுதுகொண்டே அங்கிருந்து ஓடிவிட்டார்கள்.

மெல்ல மெல்ல, அந்தத் தோட்டத்தில் மாற்றம் தெரிய ஆரம்பித்தது. குழந்தைகளின் சிரிப்புச் சத்தம் இல்லாததால், அங்கு அமைதி நிலவியது. ஆனால் அது மகிழ்ச்சியான அமைதி அல்ல; ஒருவிதமான சோகமான அமைதி. குழந்தைகள் வராததால், செடிகள் வாடின, பூக்கள் உதிர்ந்தன, மரங்கள் காய்ந்து போயின. அந்தத் தோட்டம் ஒரு பாழடைந்த இடமாக மாறியது.

தன்னுடைய மாளிகையும், தோட்டமும் எவ்வளவு அழகாக இருந்தன என்பதை கம்பன் மறந்திருந்தான். இப்போது அந்தச் சோகமான சூழலைப் பார்த்தபோது, அவனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. 'நான் எவ்வளவு சுயநலமாக நடந்து கொண்டேன்! நான் இவர்களைத் துரத்தியதால், இந்தத் தோட்டத்தின் அழகையே நான் அழித்துவிட்டேனே!' என்று வருத்தப்பட்டான்.

உடனே, கம்பன் அந்தப் பெரிய பாறைகளை ஒவ்வொன்றாக நகர்த்தி, பாதையைச் சுத்தம் செய்தான். தோட்டத்தின் ஓரங்களில் இருந்த முட்செடிகளை அகற்றி, மீண்டும் ஒரு அழகான பாதையை உருவாக்கினான். அவன் செய்த மாற்றத்தைப் பார்த்த சிறுவர்கள், பயம் நீங்கி மீண்டும் அங்கு வரத் தொடங்கினார்கள்.

சிறுவர்கள் மீண்டும் ஓடி வந்து விளையாடத் தொடங்கியதும், அந்தத் தோட்டமே உயிர் பெற்றது. பூக்கள் மீண்டும் மலர்ந்தன, பறவைகள் பாடின. கம்பன் இப்போது தனிமையில் இல்லை; அவன் ஒரு நண்பனாக அந்தச் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து அந்தத் தோட்டத்தின் அழகை ரசித்தான். சுயநலம் இல்லாத அன்பே உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

பாடம்

சுயநலமாக இருப்பது நாம் ரசிக்கும் அழகையும் மகிழ்ச்சியையும் அழித்துவிடும்.