ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಅರಮನೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಗ್ರೋಗ್ ಎಂಬ ದೈತ್ಯನಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿ ತನ್ನ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಹೊರಟನು.
ಗ್ರೋಗ್ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅರಮನೆಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿದ್ದ ಸುಂದರ ತೋಟವು ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟದ ಮೈದಾನವಾಗಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಗು ಮತ್ತು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ತೋಟದ ಗಿಡಮರಗಳು ಹಸಿರಾಗಿ, ಹೂವುಗಳು ಅರಳುತ್ತಾ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಗ್ರೋಗ್ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಂದನು. ತನ್ನ ಅರಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. 'ಇದು ನನ್ನ ಅರಮನೆ! ಇನ್ಮುಂದೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬಾರದು!' ಎಂದು ಅವನು ಗರ್ಜಿಸಿದನು.
ತೋಟದ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅವನು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರಿದ ಮಕ್ಕಳು ಅಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋದರು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ, ತೋಟವು ಸೊರಗತೊಡಗಿತು. ಮಕ್ಕಳ ನಗು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರಿಂದ ಗಿಡಗಳು ಬಾಡತೊಡಗಿದವು, ಹೂವುಗಳು ಉದುರಿದವು ಮತ್ತು ತೋಟವು ಪಾಳುಬಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಗ್ರೋಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು.
'ನಾನು ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡೆ! ನನ್ನ ಅರಮನೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಹೋಗಿ ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ,' ಎಂದು ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟನು.
ತಕ್ಷಣವೇ ಗ್ರೋಗ್ ಆ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದನು. ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟನು. ಮಕ್ಕಳು ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ, ತೋಟವು ಮತ್ತೆ ಹಸಿರಾಗಿ, ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಕಂಗೊಳಿಸಿತು. ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
Moral
ಸ್ವಾರ್ಥವು ಸುಂದರವಾದ ಪರಿಸರವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
