ഒരു വലിയ കാടിനുള്ളിൽ പഴയൊരു കൊട്ടാരമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഗ്രോഗ് എന്നൊരു ഭീമൻ താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര പോയതിനെത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ കൊട്ടാരം ശൂന്യമാക്കി വെച്ചു.
ഗ്രോഗ് ഇല്ലാത്ത സമയത്ത്, ആ കൊട്ടാരത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള മനോഹരമായ തോട്ടം ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികളുടെ കളിക്കളമായി മാറി. അവർ എന്നും അവിടെ വന്ന് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചുനടന്നു. കുട്ടികളുടെ ചിരിയും കുസൃതിയും ആ തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾക്കും പൂക്കൾക്കും ഒരു പുതിയ ജീവൻ നൽകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവർ വരുമ്പോൾ പൂക്കൾ കൂടുതൽ ഭംഗിയോടെ വിരിഞ്ഞു.
കുറെ കാലത്തിന് ശേഷം ഗ്രോഗ് തിരികെ വന്നു. തന്റെ മുറ്റത്ത് കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ദേഷ്യം വന്നു. 'ഇതെന്റെ സ്ഥലമാണ്! ഇനി ആരും ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ല!' എന്ന് അദ്ദേഹം അലറി.
തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ അദ്ദേഹം വലിയ പാറക്കല്ലുകളും മുൾച്ചെടികളും ഉപയോഗിച്ച് തോട്ടത്തിന്റെ വഴി അടച്ചു. ഇത് കണ്ട് പേടിച്ച കുട്ടികൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും ഓടിപ്പോയി.
പിന്നീട് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, ആ തോട്ടം പഴയതുപോലെയായിരുന്നില്ല. കുട്ടികളുടെ സാന്നിധ്യമില്ലാത്തതിനാൽ ചെടികൾ വാടിത്തളർന്നു, പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി, മരങ്ങൾ ഉണങ്ങിപ്പോയി. ആ വലിയ കൊട്ടാരവും തോട്ടവും വളരെ ശൂന്യമായി.
തന്റെ തെറ്റ് ഗ്രോഗ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 'ഞാൻ എത്ര സ്വാർത്ഥനായാണ് പെരുമാറിയത്! ഞാൻ അവരെ ഓടിച്ചതുകൊണ്ട് ഈ തോട്ടത്തിന്റെ ഭംഗി തന്നെ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു,' എന്ന് അദ്ദേഹം സങ്കടത്തോടെ ഓർത്തു.
ഉടൻ തന്നെ ഗ്രോഗ് ആ വലിയ പാറക്കല്ലുകൾ നീക്കം ചെയ്യുകയും വഴി വൃത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തു. കുട്ടികൾ വീണ്ടും അവിടെ വരാൻ അദ്ദേഹം വഴി ഒരുക്കി. കുട്ടികളുടെ ചിരി വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ തോട്ടം പുതിയ ജീവൻ പ്രാപിച്ചു. പൂക്കൾ വീണ്ടും വിരിഞ്ഞു. സന്തോഷം പങ്കുവെക്കുമ്പോഴാണ് ജീവിതം മനോഹരമാകുന്നത് എന്ന് ഗ്രോഗ് മനസ്സിലാക്കി.
Moral
സ്വാർത്ഥത സന്തോഷത്തെയും സൗന്ദര്യത്തെയും നശിപ്പിക്കുന്നു.
