ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ముగ్గురు కుమారులు. పెద్దవాడు కథిర్ చాలా తెలివైనవాడు కానీ బద్ధకస్తుడు. రెండోవాడు విమల్ మంచివాడు కానీ చాలా భయస్తుడు. మూడోవాడు అరుణ్ చాలా చురుకైనవాడు మరియు ధైర్యవంతుడు.
ఒకరోజు సోము బాధగా తన కొడుకులను పిలిచాడు. "మన పొలంలోని పంటను రాత్రిపూట ఏదో జంతువు తినేస్తోంది. అది ఏంటో మనకు తెలియడం లేదు," అని చెప్పాడు.
మొదట అరుణ్ పొలానికి కాపలా వెళ్ళాడు. కానీ చీకట్లో ఏదో శబ్దం వినగానే భయపడి ఇంటికి పారిపోయాడు. మరుసటి రోజు విమల్ వెళ్ళాడు, అతనికి కూడా భయం వేసి ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు.
అప్పుడు అరుణ్, "నాన్నగారూ, నేను చూస్తాను," అని ధైర్యంగా చెప్పాడు.
ఆ రాత్రి అరుణ్ పొలానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఒక తెల్లని అద్భుత గుర్రం పంటలను తింటుండటం చూశాడు. అరుణ్ భయపడకుండా దానికి ఒక ఆపిల్ ఇచ్చాడు. ఆ గుర్రం సంతోషించి అరుణ్కు ఒక కాంస్య కవచాన్ని బహుమతిగా ఇచ్చింది. మరుసటి రోజు అరుణ్ ధాన్యాలు ఇవ్వగా, గుర్రం వెండి కవచాన్ని ఇచ్చింది. మూడవ రోజు అరుణ్ దానికి సమృద్ధిగా ఆహారం ఇవ్వగా, గుర్రం ఒక బంగారు కవచాన్ని బహుమతిగా ఇచ్చింది.
కొద్దిరోజుల తర్వాత, రాజు ఒక ప్రకటన చేశాడు. "మా రాజకుమారి జారుడు రాళ్ల లోయలో చిక్కుకుపోయింది. ఆమెను క్షేమంగా తీసుకువచ్చే వారికి గొప్ప బహుమతి ఇవ్వబడుతుంది!"
కథిర్ ప్రయత్నించాడు కానీ సగం దూరం వెళ్ళాక జారి పడిపోయాడు. విమల్ ప్రయత్నించాడు కానీ భయంతో వెనక్కి వచ్చేసాడు.
అరుణ్ తన మాయా గుర్రంపైకి ఎక్కి ప్రయత్నించాడు. మొదట కాంస్య కవచంతో వెళ్ళినప్పుడు జారి పడిపోయాడు. వెండి కవచంతో వెళ్ళినప్పుడు కూడా కింద పడిపోయాడు. కానీ అరుణ్ అధైర్యపడలేదు. బంగారు కవచం ధరించి, పట్టుదలతో మళ్ళీ మళ్ళీ ఎక్కడం మొదలుపెట్టాడు. ఎన్నిసార్లు జారినా వదలకుండా ముందుకు సాగి, చివరకు రాజకుమారిని కాపాడి అడవి నుండి బయటకు తీసుకువచ్చాడు.
రాజు అరుణ్ను మెచ్చుకొని గొప్ప బహుమతి ఇచ్చాడు. కవచాల కంటే అరుణ్ యొక్క పట్టుదలే అతన్ని విజేతగా నిలిపిందని అందరూ గ్రహించారు.
