സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമു എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് മൂന്ന് ആൺമക്കളുണ്ടായിരുന്നു. മൂത്ത മകൻ കതിർ ബുദ്ധിമാനാണെങ്കിലും വലിയ മടിയനായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ മകൻ വിമൽ നല്ലവനായിരുന്നുവെങ്കിലും എന്തിനെയും ഭയപ്പെടുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു. എന്നാൽ മൂന്നാമത്തെ മകൻ അരുൺ വളരെ മിടുക്കനും ധൈര്യശാലിയുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സോമു തന്റെ മക്കളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "നമ്മുടെ പാടത്തെ വിളകളെ രാത്രിയിൽ ആരോ തിന്നു തീർക്കുന്നു. അത് എന്താണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല."
ആദ്യം കതിർ കാവൽ പോകാൻ സമ്മതിച്ചു. എന്നാൽ ഇരുട്ടിൽ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടതും ഭയന്നുപോയ അവൻ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. അടുത്ത ദിവസം വിമൽ പോയി. അവനും അതേ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ പേടിച്ച് വിറച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
അരുൺ പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം."
അന്ന് രാത്രി പാടത്ത് കാവലിരുന്ന അരുൺ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഒരു വെളുത്ത കുതിര പാടത്തെ വിളകൾ തിന്നുന്നു! അരുൺ പേടിക്കാതെ പതുക്കെ അതിന്റെ അടുത്തെത്തി തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആപ്പിൾ അതിന് നൽകി. സന്തോഷം തോന്നിയ കുതിര അവന് ഒരു വെങ്കല പരിച സമ്മാനമായി നൽകി.
അടുത്ത ദിവസം അരുൺ ധാന്യങ്ങൾ നൽകിയപ്പോൾ കുതിര ഒരു വെള്ളി പരിച നൽകി. മൂന്നാം ദിവസം ധാരാളം ഭക്ഷണം നൽകിയപ്പോൾ കുതിര ഒരു സ്വർണ്ണ പരിച നൽകി.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം രാജാവ് ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. "നമ്മുടെ രാജകുമാരി വഴുക്കലുള്ള കല്ലുകളുള്ള താഴ്വരയിൽ അകപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. അവളെ സുരക്ഷിതമായി കൊണ്ടുവരുന്നവർക്ക് വലിയ സമ്മാനം നൽകുന്നതാണ്."
കതിർ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ വഴുക്കലുള്ള കല്ലുകളിൽ തട്ടി പകുതി വഴിയിൽ വീണുപോയി. വിമൽ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പേടി കാരണം പിന്മാറി.
അരുൺ തന്റെ മാന്ത്രിക കുതിരയെ വിളിച്ചു. ആദ്യം വെങ്കല പരിച ഉപയോഗിച്ച് കയറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വീണുപോയി. പിന്നീട് വെള്ളി പരിച ഉപയോഗിച്ചപ്പോഴും വീണു. എന്നാൽ അരുൺ തളർന്നില്ല. അവൻ സ്വർണ്ണ പരിച ധരിച്ച് കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. പലതവണ വഴുതി വീണെങ്കിലും അവൻ പിന്മാറാതെ മുന്നോട്ട് പോയി. ഒടുവിൽ അവൻ രാജകുമാരിയെ രക്ഷപ്പെടുത്തി കൊട്ടാരത്തിൽ എത്തിച്ചു.
രാജാവ് അരുണിനെ വലിയ രീതിയിൽ അഭിനന്ദിക്കുകയും സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. കതിറും വിമലും അരുണിന്റെ വിജയത്തിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കവചങ്ങളേക്കാൾ ഉപരിയായി, അരുണിന്റെ തോൽവികളിൽ തളരാത്ത മനസ്സ് ആണ് അവനെ വിജയിപ്പിച്ചതെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.
