ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். மூத்த மகன் கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் எதையும் செய்யத் தயங்கும் சோம்பேறி. இரண்டாவது மகன் விமல் எப்போதும் எதைக் கண்டாலும் பயந்து ஓடும் சுபாவம் கொண்டவன். ஆனால் இளைய மகன் அருண் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன் மற்றும் எதையும் எதிர்கொள்ளும் தைரியம் கொண்டவன்.
ஒரு நாள் சோமு மிகவும் கவலையுடன் மகன்களை அழைத்தார். "நம்முடைய சோள வயலில் உள்ள பயிர்களைத் தெரியாத ஒரு விலங்கு ஒவ்வோர் இரவும் தின்றுவிடுகிறது. அது என்னவென்று யாருக்கும் தெரியவில்லை," என்று வருத்தத்துடன் கூறினார்.
முதலில் கதிர் வயலுக்குக் காவல் சென்றான். ஆனால், இருட்டில் ஏதோ ஒரு பெரிய உருவம் நகரும் சத்தத்தைக் கேட்டதும், பயத்தில் வீட்டுக்கு ஓடிவிட்டான். மறுநாள் விமல் சென்றான். அவனுக்கும் அதே சத்தம் கேட்டது, பயத்தில் அவன் நடுங்கிக்கொண்டே வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.
அருண், "நான் அந்த விலங்கைத் தேடிப் பார்க்கிறேன்," என்று உறுதியுடன் கூறினான். அன்று இரவு வயலுக்குச் சென்ற அருண், ஒரு விசித்திரமான காட்சியைப் பார்த்தான். ஒரு அழகான வெள்ளை நிறக் குதிரை, நிலவொளியில் மின்னிக்கொண்டு பயிர்களைத் தின்று கொண்டிருந்தது. அருண் பயப்படாமல் மெதுவாக அதன் அருகில் சென்றான். அந்த குதிரை பசியில் இருந்ததை உணர்ந்த அவன், தன் பையிலிருந்த ஒரு ஆப்பிளை அதற்குப் பரிசாகக் கொடுத்தான்.
அந்தக் குதிரை மகிழ்ச்சியடைந்து, அருணின் அன்பிற்குப் பதிலாக ஒரு சிறிய வெண்கலப் பட்டையை அவனுக்குக் கொடுத்தது. அடுத்த நாள் அருண் அதற்குச் சில தானியங்களைக் கொடுத்தான், அதற்குப் பதிலாக ஒரு வெள்ளித் தட்டைப் பரிசாகப் பெற்றான். மூன்றாம் நாள் அருண் அதற்குத் தாராளமாக உணவளித்தபோது, அந்தக் குதிரை ஒரு அழகான தங்கக் கவசத்தை அவனுக்குப் பரிசாக அளித்தது.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த ஊரின் அரசர் ஒரு பெரிய சோதனையை அறிவித்தார். "எங்கள் இளவரசி ஒரு மாயப் பள்ளத்தாக்கிற்குள் சிக்கிக்கொண்டார். அந்தப் பள்ளத்தாக்கு மிகவும் வழுக்கும் கற்களால் ஆனது. யார் அவளைக் காப்பாற்றித் திரும்ப வருகிறார்களோ, அவர்களுக்குப் பெரிய பரிசு வழங்கப்படும்," என்றார்.
கதிர் முதலில் முயற்சி செய்தான். ஆனால் வழுக்கும் கற்களால் பாதி தூரம் சென்றதும் கீழே விழுந்துவிட்டான். விமல் முயற்சி செய்தான், ஆனால் பயத்தில் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தவுடனேயே பின்வாங்கிவிட்டான்.
அருண் தனது மந்திரக் குதிரையை அழைத்தான். முதலில் வெண்கலக் கவசத்தைப் போட்டுக் கொண்டு ஏற முயன்றான், ஆனால் வழுக்கும் கற்களால் கீழே விழுந்தான். பிறகு வெள்ளித் தட்டைப் போன்ற கவசத்தைப் போட்டான், மீண்டும் முயற்சி செய்தபோது தடுமாறி விழுந்தான். இறுதியாக, தனது நம்பிக்கையை இழக்காமல், அந்தத் தங்கக் கவசத்தை அணிந்து கொண்டு குதிரையின் மீது ஏறிப் பயணித்தான். வழுக்கும் பாதையில் பலமுறை தடுமாறினாலும், விடாமுயற்சியுடன் முன்னேறினான். இறுதியில், அவன் இளவரசியைக் காப்பாற்றி அரண்மனைக்குத் திரும்பினான்.
அரசர் அருணின் வீரத்தைப் பாராட்டி அவனுக்குப் பெரும் பரிசுகளை வழங்கினார். கதிரும் விமலும் அருணின் வெற்றியைப் பார்த்து வியந்தனர். அருண் வெற்றி பெற்றதற்கு அவனிடம் இருந்த கவசங்கள் மட்டும் காரணம் அல்ல, அவன் தோல்வியைக் கண்டு அஞ்சாமல் மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்த அந்த விடாமுயற்சியே காரணம் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.
