ఒక దట్టమైన అడవి మధ్యలో ఒక అందమైన సరస్సు ఉండేది. ఆ సరస్సులో ఎన్నో చిన్న చేపలు, కీటకాలు నివసించేవి. ఆ సరస్సు పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టుపై కరికాలాన్ అనే కాకి నివసించేది.
ఒక రోజు ఉదయం కరికాలాన్కు చాలా ఆకలి వేసింది. ఆహారం కోసం వెతుకుతూ అది సరస్సు ఒడ్డుకు చేరుకుంది. అక్కడ ఒడ్డున ఒక చిన్న చేప ముక్క ఉండటం అది గమనించింది. అది చూడగానే కరికాలాన్ కళ్లు మెరిశాయి. 'దీన్ని తింటే నా ఆకలి కొంచెం తగ్గుతుంది' అని అది అనుకుంది.
కానీ కరికాలాన్కు చాలా దురాశ. 'ఈ చిన్న చేప ముక్క నాకు సరిపోదు, ఒకవేళ పెద్ద చేప లేదా లావుపాటి కప్ప దొరికితే ఎంత బాగుంటుందో!' అని అది మనసులో అనుకుంది.
ఆ చిన్న చేప ముక్కను తినకుండా, ఒక పెద్ద ఆహారం కోసం కరికాలాన్ నిశ్శబ్దంగా వేచి చూస్తూ కూర్చుంది. కాసేపటి తర్వాత ఒక చిన్న కప్ప దాని దగ్గరకు వచ్చింది. కరికాలాన్ దాన్ని పట్టుకోవడానికి సిద్ధపడింది, కానీ అప్పుడే ఒక పెద్ద చేప ఈదుకుపోవడం చూసింది. 'ఆ పెద్ద చేపను పట్టుకుంటే నాకు పెద్ద విందు దొరుకుతుంది!' అని నిర్ణయించుకుని, కప్పను వదిలేసి చేప కోసం వేచి చూసింది.
సమయం గడుస్తున్న కొద్దీ సూర్యుడు అస్తమించడం మొదలుపెట్టాడు. కరికాలాన్ ఎంత సేపు వేచి చూసినా పెద్ద చేపలు ఒడ్డుకు రాలేదు. చీకటి పడుతుండటంతో పెద్ద చేపలన్నీ భయపడి సరస్సు లోతుల్లోకి వెళ్ళిపోయాయి.
చాలా అలసిపోయి, ఆకలితో అలమటిస్తున్న కరికాలాన్కు ఒడ్డున ఒక చిన్న నత్త మాత్రమే కనిపించింది. వేరే దారి లేక అది ఆ చిన్న నత్తనే తినాల్సి వచ్చింది. పెద్ద విందు కోసం ఎదురుచూసిన కరికాలాన్కు, చివరకు తన ఆకలి తీర్చుకోవడానికి కూడా సరిపడా ఆహారం దొరకలేదు.
Moral
చేతికి వచ్చిన అవకాశాన్ని వృథా చేయకూడదు; అతిగా ఆశపడితే ఉన్నది కూడా పోతుంది.
