പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു വനത്തിന്റെ നടുവിൽ മനോഹരമായ ഒരു തടാകമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ധാരാളം ചെറിയ മീനുകളും പ്രാണികളും ജീവിച്ചിരുന്നു. തടാകത്തിന്റെ തീരത്ത് ഒരു വലിയ പേരാൽ മരമുണ്ടായിരുന്നു, അവിടെ കരിക്കാലൻ എന്ന കാക്ക താമസിച്ചിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ കരിക്കാലന് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. ഭക്ഷണത്തിനായി അവൻ തടാകതീരത്തേക്ക് പറന്നിറങ്ങി. അവിടെ തീരത്ത് ഒരു ചെറിയ മീൻ കഷ്ണം കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അത് കണ്ടപ്പോൾ കരിക്കാലന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. 'ഇത് കഴിച്ചാൽ എന്റെ വിശപ്പ് കുറയ്ക്കാം,' അവൻ ചിന്തിച്ചു.
എന്നാൽ കരിക്കാലന് വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു. 'ഈ ചെറിയ മീൻ കഷ്ണം എനിക്ക് പോരാ, എനിക്ക് വലിയൊരു മീനോ അല്ലെങ്കിൽ തവളയോ കിട്ടിയാൽ എത്ര നന്നായിരിക്കും!' എന്ന് അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
ആ ചെറിയ മീൻ കഷ്ണം കഴിക്കാതെ, വലിയൊരു ഇരയെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് കരിക്കാലൻ ശാന്തനായി കാത്തിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ തവള അവന്റെ അടുത്ത് ചാടി വന്നു. അവനെ പിടിക്കാൻ അവൻ തയ്യാറെടുത്തു, പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ഒരു വലിയ മീൻ നീന്തി പോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു. 'ആ വലിയ മീനിനെ പിടിച്ചാൽ നല്ലൊരു വിരുന്ന് ലഭിക്കുമല്ലോ!' എന്ന് കരുതി അവൻ തവളയെ വിട്ട് മീനിനായി കാത്തിരുന്നു.
സമയം കടന്നുപോയി, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങി. കരിക്കാലൻ കാത്തിരുന്നു, പക്ഷേ വലിയ മീനുകളൊന്നും വന്നില്ല. ഇരുട്ടാകാൻ തുടങ്ങിയതോടെ വലിയ മീനുകളെല്ലാം പേടിച്ച് തടാകത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോയി.
വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ കരിക്കാലൻ തളർന്നുപോയി. ഒടുവിൽ തീരത്ത് ഒരു ചെറിയ ഒച്ച് മാത്രം അവശേഷിച്ചു. വേറെ വഴിയില്ലാതെ അവന് ആ ചെറിയ ഒച്ചിനെ മാത്രം കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കേണ്ടി വന്നു. വലിയൊരു വിരുന്നിനായി കാത്തിരുന്ന കരിക്കാലന് അവസാനം ലഭിച്ചത് വളരെ കുറഞ്ഞ ഭക്ഷണം മാത്രമായിരുന്നു.
Moral
ലഭ്യമായ അവസരങ്ങൾ പാഴാക്കാതെ ഉപയോഗിക്കുക; അമിതമോഹം നാശമുണ്ടാക്കും.
