ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே ஒரு அழகான ஏரி இருந்தது. அந்த ஏரியில் நிறைய சிறிய மீன்களும் பூச்சிகளும் வாழ்ந்து வந்தன. அந்த ஏரிக்கு அருகில் ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அந்த மரத்தில் கரிகாலன் என்ற ஒரு காகம் வசித்து வந்தது.
ஒரு நாள் காலை, கரிகாலனுக்கு மிகவும் பசியாக இருந்தது. அது உணவைத் தேடி ஏரிக்கரையில் பறந்து சென்றது. அப்போது ஒரு சிறிய மீன் துண்டு கரையில் ஒதுங்கியிருப்பதை அது பார்த்தது. அதை பார்த்ததும் கரிகாலனின் கண்கள் மின்னின. 'இதை சாப்பிட்டால் என் பசி ஓரளவுக்கு அடங்கும்' என்று அது நினைத்தது.
ஆனால், கரிகாலனின் மனதில் ஒரு பேராசை இருந்தது. 'இந்தச் சிறிய மீன் துண்டு எனக்குப் போதுமானதாக இல்லையே! ஏதோ ஒரு பெரிய மீன் அல்லது ஒரு பெரிய தவளை கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?' என்று அது தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டது.
சிறிய மீன் துண்டைத் தொடாமல், கரிகாலன் ஒரு பெரிய இரையை எதிர்பார்த்து அமைதியாகக் காத்திருந்தது. சிறிது நேரத்தில் ஒரு தவளை அதன் அருகில் குதித்தது. கரிகாலன் அதைத் தாக்கத் தயாரானது, ஆனால் அப்போதே ஒரு பெரிய மீன் நீந்திச் செல்வதைப் பார்த்தது. 'அந்தப் பெரிய மீனைப் பிடித்தால் எனக்கு ஒரு பெரிய விருந்து கிடைக்கும்!' என்று எண்ணி, தவளையை விட்டுவிட்டு மீனைப் பிடிக்கக் காத்திருந்தது.
நேரம் செல்லச் செல்ல சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. கரிகாலன் எதிர்பார்த்த பெரிய மீன்கள் எதுவும் அந்தப் பகுதிக்கு வரவில்லை. ஏரியில் இருந்த மீன்கள் அனைத்தும் பயந்து ஆழமான பகுதிக்குச் சென்றுவிட்டன. கரிகாலன் மிகவும் சோர்வாகவும், பசியாலும் தவித்தது.
இருட்டத் தொடங்கியதும், ஏரிக்கரையில் ஒரு சிறிய நத்தை மெதுவாக நகர்ந்து சென்றது. கரிகாலனுக்கு வேறு வழியில்லாமல், அந்தச் சிறிய நத்தையைத் தான் பிடித்துச் சாப்பிட வேண்டியதாயிற்று. அது ஒரு சிறிய உணவாக மட்டுமே இருந்தது. பெரிய உணவிற்காகக் காத்திருந்த கரிகாலன், இறுதியில் தன் பசியைத் தீர்க்கக் கூடப் போதுமான உணவைப் பெறாமல் ஏமாந்து போனது.
பாடம்
கிடைக்கும் வாய்ப்புகளைத் தவறவிடாமல் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்; பேராசை ஆபத்தானது.
