ದುರಾಸೆಯ ಕಾಗೆ ಮತ್ತು ಕಳೆದುಹೋದ ಅವಕಾಶ

ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಸುಂದರವಾದ ಒಂದು ಕೆರೆಯಿತ್ತು. ಆ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಣ್ಣ ಮೀನುಗಳು ಮತ್ತು ಕೀಟಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಕರಿಕಾಲನ ಎಂಬ ಕಾಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕರಿಕಾಲನನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಯಿತು. ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅವನು ಕೆರೆಯ ದಡಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಾ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿ ದಡಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೀನಿನ ತುಣುಕನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಕರಿಕಾಲನನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಿಂಚಿದವು. 'ಇದನ್ನು ತಿಂದರೆ ನನ್ನ ಹಸಿವು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡನು.

ಆದರೆ ಕರಿಕಾಲನನಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ದುರಾಸೆ ಇತ್ತು. 'ಈ ಸಣ್ಣ ಮೀನಿನ ತುಣುಕು ನನಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೀನು ಅಥವಾ ದಪ್ಪಗಿನ ಕಪ್ಪೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ!' ಎಂದು ಅವನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡನು.

ಆ ಸಣ್ಣ ಮೀನಿನ ತುಣುಕನ್ನು ತಿನ್ನದೆ, ದೊಡ್ಡ ಇರೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಕರಿಕಾಲನ ಮೌನವಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಪ್ಪೆ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಿತು. ಕರಿಕಾಲನ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು, ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೀನು ಈಜಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. 'ಆ ದೊಡ್ಡ ಮೀನನ್ನು ಹಿಡಿದರೆ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಔತಣವಾಗುತ್ತದೆ!' ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕಪ್ಪೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೀನಿಗಾಗಿ ಕಾಯತೊಡಗಿದನು.

ಸಮಯ ಕಳೆದಂತೆ ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಕರಿಕാലನ ಎಷ್ಟು ಕಾಯಿದರೂ ದೊಡ್ಡ ಮೀನುಗಳು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಮೀನುಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೆದರಿ ಕೆರೆಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟವು.

ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದ ಕರಿಕಾಲನನಿಗೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನರಿ (snail) ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಅವನು ಆ ಸಣ್ಣ ನರಿಯನ್ನೇ ತಿನ್ನಬೇಕಾಯಿತು. ದೊಡ್ಡ ಔತಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಕರಿಕಾಲನನಿಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅಲ್ಪ ತೃಪ್ತಿಯಷ್ಟೇ.

Moral

ಸಿಗುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ದುರಾಸೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಷ್ಟವೇ ತರುತ್ತದೆ.