ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే చిన్న బాలుడు తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి నివసించేవాడు. కవిన్కు వేయించిన వేరుశనగలు అంటే చాలా ఇష్టం. ఒక రోజు సాయంత్రం, అతని తల్లి ఒక చిన్న మట్టి కుండను తీసుకువచ్చింది, అది వేరుశనగలతో నిండి ఉంది.
"కవిన్, నీకు కావాల్సినంత వేరుశనగలను మాత్రమే తీసుకో. ఒకేసారి చాలా ఎక్కువ తీయడానికి ప్రయత్నించకు," అని తల్లి ప్రేమగా చెప్పింది.
కవిన్కు చాలా ఆత్రుతగా ఉంది. అతను కుండ యొక్క ఇరుకైన మూతి ద్వారా తన చేయి లోపలికి పెట్టాడు. అతనికి చాలా ఎక్కువ వేరుశనగలు కావాలనిపించి, తన పిడికిలిలో చాలా వేరుశనగలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. కానీ, పిడికిలిలో వేరుశనగలు ఎక్కువగా ఉండటం వల్ల, కుండ మూతిలో చేయి ఇరుక్కుపోయింది.
కవిన్ భయపడి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. ఎంత లాగినా చేయి బయటకు రావడం లేదు. అది చూసిన తల్లి, "కవిన్, నువ్వు అతిగా ఆశపడి ఎక్కువ వేరుశనగలు పట్టుకోవడం వల్ల చేయి ఇరుక్కుపోయింది. నువ్వు పట్టుకున్న వేరుశనగలను వదిలేస్తే, నీ చేయి సులభంగా బయటకు వస్తుంది. నీ ఆశను తగ్గించుకుంటేనే నీకు దారి దొరుకుతుంది," అని శాంతంగా చెప్పింది.
కవిన్ తల్లి మాటలు గ్రహించాడు. అతను తన పిడికిలిని మెల్లగా విప్పి, ఎక్కువ వేరుశనగలను కుండలోనే వదిలేశాడు. ఇప్పుడు అతని చేయి సన్నగా ఉండటం వల్ల, సులభంగా బయటకు తీయగలిగాడు.
అతను తన ఆశను తగ్గించుకోవడం వల్ల, తనకు కావాల్సిన వేరుశనగలను తిన్నందుకు సంతోషించాడు, అలాగే మళ్ళీ వేరుశనగలు తినే అవకాశం కూడా అతనికి దొరికింది.
Moral
అతి ఆశ ప్రమాదకరం; తృప్తిగా ఉండటమే మేలు.
