ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಪೋಷಕರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕವನ್ಗೆ ಹುರಿದ 땅ಕಡಲೆಗಳು ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಅವನ ತಾಯಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಯನ್ನು ತಂದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ 땅ಕಡಲೆಗಳಿದ್ದವು.
"ಕವಿನ್, ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ತಗೋ. ಅತಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಲು ಹೋಗಬೇಡ," ಎಂದು ತಾಯಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು.
ಆದರೆ ಕವನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಅವನು ಮಡಕೆಯ ಕಿರಿದಾದ ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಹಾಕಿದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಜನ ಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಕೈ ತುಂಬಾ 땅ಕಡಲೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ 땅ಕಡಲೆಗಳಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಮಡಕೆಯ ಕಿರಿದಾದ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು.
ಕವಿನ್ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಅಳತೊಡಗಿದನು. ಅವನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಕೈ ಹೊರಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಾಯಿ, "ಮಗನೇ, ನೀನು ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಕೈ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಹೆಚ್ಚಿನ 땅ಕಡಲೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ, ನಿನ್ನ ಕೈ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಸೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ನೀನು ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬಹುದು," ಎಂದರು.
ಕವಿನ್ ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಚ್ಚಿನ 땅ಕಡಲೆಗಳನ್ನು ಮಡಕೆಯೊಳಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನು. ಈಗ ಅವನ ಕೈ ಸಣ್ಣದಾಗಿತ್ತು, ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೈಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.
ತನ್ನ ಆಸೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತ ಕವಿನ್, ತನಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು 땅ಕಡಲೆಗಳನ್ನು ಸವಿಯುವ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.
Moral
ಅತಿಯಾಸೆ ಗತಿಗೇಡು; ಮಿತವ್ಯಯವೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಾದಿ.
