ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്ന കുട്ടി തന്റെ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. കവിന് വറുത്ത നിലക്കടലികൾ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, അവന്റെ അമ്മ നിലക്കടലികൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ മൺപാത്രം കൊണ്ടുവന്നു.
"കവിൻ, നിനക്ക് കഴിക്കാൻ ആവശ്യമുള്ളത്ര മാത്രം എടുക്കുക. ഒരുമിച്ച് ഒരുപാട് എടുക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്," അമ്മ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ കവിന് വലിയ ആവേശമായിരുന്നു. അവൻ പാത്രത്തിന്റെ ഇടുങ്ങിയ വായയിലൂടെ കൈ അകത്തേക്ക് ഇട്ടു. കുറച്ചു കുറച്ചായി എടുക്കുന്നതിന് പകരം, ഒരു വലിയ പിടി നിലക്കടലകൾ കയ്യിൽ കോരിയെടുത്തു. കയ്യിൽ നിറയെ നിലക്കടലകൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട്, അത് പുറത്തേക്ക് വലിച്ചപ്പോൾ കൈ പാത്രത്തിന്റെ വായയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.
കവിൻ പേടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. അവൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കൈ പുറത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത് കണ്ട അമ്മ അവനോട് പറഞ്ഞു, "മകനേ, നീ ഒരുമിച്ച് ഒരുപാട് എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുകൊണ്ടാണ് കൈ കുടുങ്ങിയത്. നിന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന നിലക്കടലകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും നീ വിട്ടുകൊടുത്താൽ, നിന്റെ കൈ എളുപ്പത്തിൽ പുറത്തു വരും. ആഗ്രഹം കുറച്ചാൽ മാത്രമേ നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയൂ."
കവിൻ അമ്മ പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന അധികം വരുന്ന നിലക്കടലകൾ പാത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ താഴെ ഇട്ടു. കൈ ചെറുതായതോടെ അവന് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ കൈ പുറത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അമിതമായ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ചതിലൂടെ, കവിന് തന്റെ വിശപ്പടക്കാൻ ആവശ്യമായ നിലക്കടലകൾ ലഭിച്ചു, കൂടാതെ പിന്നീട് വീണ്ടും പാത്രത്തിൽ നിന്ന് എടുക്കാനുള്ള അവസരവും അവന് ലഭിച്ചു.
Moral
അമിതമായ ആഗ്രഹം അപകടമാണ്; മിതത്വം നല്ലതാണ്.
