ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சுட்டிப் பையன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கவினுக்குப் பிடித்தமான உணவு சுவையான வறுத்த நிலக்கடலைகள். ஒரு நாள் மாலை நேரத்தில், அவனது அம்மா ஒரு சிறிய மண் குடத்தைக் கொண்டு வந்து அவனிடம் கொடுத்தார். அதில் நிறைய நிலக்கடலைகள் இருந்தன.
"கவின், உனக்குத் தேவையான அளவு நிலக்கடலையை மட்டும் இந்த குடத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள். ஆசைப்பட்டு நிறைய எடுக்க முயற்சி செய்யாதே," என்று அம்மா அன்புடன் அறிவுரை கூறினார்.
கவின் மிகுந்த ஆவலோடு குடத்தின் குறுகிய வாய் வழியாகத் தன் கையை உள்ளே விட்டான். அவனுக்கு நிறைய நிலக்கடலைகள் வேண்டும் என்ற ஆசைதான். அவன் உள்ளே இருக்கும் நிலக்கடலையையும் சேர்த்துத் தன் கையை இறுக்க மூடிக்கொண்டு வெளியே இழுக்க முயன்றான். ஆனால், அவனது கையில் இருந்த நிலக்கடலைகளின் அளவு அதிகமாக இருந்ததால், குடத்தின் குறுகிய வாயில் கை சிக்கிக்கொண்டது.
கவினைத் தவிப்பைக் கண்ட அம்மா, "கவின், நீ அதிக ஆசைப்பட்டு நிறைய நிலக்கடலையை எடுக்க முயன்றதால் கை மாட்டிக்கொண்டது. உன் கையில் இருக்கும் நிலக்கடலையை விட்டுவிட்டால், உன் கை எளிதாக வெளியே வந்துவிடும். ஆசையைக் குறைத்தால் மட்டுமே உன்னால் மீள முடியும்," என்று நிதானமாகச் சொன்னார்.
கவின் முதலில் பயந்து அழுதான். ஆனால், அம்மாவின் வார்த்தைகளை உணர்ந்து, தன் கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த நிலக்கடலையை மெதுவாகக் கீழே கொட்டினான். இப்போது அவனது கை மெலிதாக மாறியது. கவின் தன் கையை லாவகமாக வெளியே எடுத்தான்.
அவன் தன் ஆசையைக் குறைத்துக்கொண்டதால், இப்போது அவனுக்குத் தேவையான அளவு நிலக்கடலைகள் கிடைத்தன, மேலும் அடுத்த முறை மீண்டும் குடத்திலிருந்து நிலக்கடலை எடுக்கும் வாய்ப்பும் அவனுக்குக் கிடைத்தது.
பாடம்
அளவுக்கு மிஞ்சிய ஆசை ஆபத்தில் முடியும்; நிதானமே சிறந்த வழி.
