ఒక చిన్న గ్రామంలో సోము అనే వృద్ధుడు నివసించేవాడు. అతని కుమారుడు రవి నగరంలో ఒక పెద్ద ఉద్యోగం చేసేవాడు. రవి ప్రతి నెలా తన తండ్రికి ఆహారం మరియు మందుల కోసం ఒక నిర్ణీత మొత్తాన్ని పంపేవాడు. సోము చాలా సాదాసీదాగా, పొదుపుగా జీవించేవాడు.
ఒకరోజు, సోము పొరుగువాడు అతనికి ఒక ఆలోచన ఇచ్చాడు, "నీ కొడుకు ఇప్పుడు పెద్ద మనిషి అయ్యాడు, కొంచెం ఎక్కువ డబ్బు అడిగితే ఇస్తాడు, ఎందుకు ఇంత కష్టపడతావు?" అని అన్నాడు. దీనివల్ల సోము మనసులో ఒక కోరిక కలిగింది. ఇంటికి వచ్చే అతిథులకు అప్పుడప్పుడు మిఠాయిలు ఇవ్వడానికి కొంచెం ఎక్కువ డబ్బు ఉంటే బాగుంటుందని ఆయన అనుకున్నాడు. రవికి నేరుగా చెప్పకుండా, పొరుగువాడి ద్వారా డబ్బు పెంచమని సందేశం పంపాడు.
ఈ విషయం తెలుసుకున్న రవి చాలా బాధపడ్డాడు. అతను తన తండ్రికి ఫోన్ చేసి చాలా గౌరవంగా, కానీ స్పష్టంగా ఇలా చెప్పాడు, "నాన్నా, నీ అవసరాలకు మరియు ఆరోగ్యానికి సరిపడా డబ్బునే నేను పంపిస్తున్నాను. అతిథుల కోసం మిఠాయిలు కొనడం అనేది అనవసరమైన ఖర్చు. మనం ఇతరులను మెప్పించడం కంటే నీ ఆరోగ్యంపై దృష్టి పెట్టాలి. ఇప్పుడు పంపిస్తున్న డబ్బునే నీకు సరిపోతుంది."
రవి మాటలు విన్న సోము తన తప్పును తెలుసుకున్నాడు. ఆడంబరాల కంటే ప్రశాంతమైన, సాదాసీదా జీవితమే గొప్పదని ఆయన గ్రహించాడు.
Moral
అనవసరమైన ఆడంబరాలు సమస్యలను తెస్తాయి; సరళతలో ఉన్నదే నిజమైన సంతోషం.
