ஒரு சிறிய கிராமத்தில் சோமு என்ற முதியவர் வசித்து வந்தார். அவரது மகன் ரவி, நகரில் ஒரு பெரிய பொறுப்பில் பணியாற்றி வந்தான். ரவி தனது தந்தையின் அன்றாடத் தேவைகளுக்காகவும், மருந்து மாத்திரைகளுக்காகவும் மாதம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைத் தவறாமல் அனுப்பி வந்தான். சோமு அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு மிகவும் எளிமையாகவும், சிக்கனமாகவும் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்குத் தேவையில்லாத ஆடம்பரங்கள் எதுவுமில்லை.
ஒருமுறை, சோமுவின் பக்கத்து வீட்டு நண்பர் ஒருவர் அவரிடம் பேசினார். "உன் மகன் இப்போது பெரிய ஆளாகிவிட்டான், அவனிடம் கொஞ்சம் கூடுதல் பணம் கேட்டால் தருவான்" என்று அவர் ஆசை வார்த்தைகளைக் கொட்டினார். இதைக் கேட்ட சோமுவுக்கு, தன் மகன் அனுப்பும் பணத்தில் இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாக இருந்தால், அவ்வப்போது வரும் விருந்தினர்களுக்குச் சர்க்கரை பாகு அல்லது இனிப்புகள் வாங்கித் தரலாம் என்ற எண்ணம் தோன்றியது.
எனவே, சோமு தனது மகனிடம் நேரடியாகச் சொல்லாமல், ஒரு பொதுவான செய்தியை நண்பர் மூலம் ரவிக்குத் தெரியப்படுத்தினார். "விருந்தினர்கள் வரும்போது அவர்களுக்குச் சர்க்கரை இனிப்புகளைக் கொடுக்கக் கூடப் பணம் போதவில்லை. அடுத்த மாதம் முதல் கொஞ்சம் கூடுதல் பணம் அனுப்பவும்" என்பதே அந்தச் செய்தி.
இந்தச் செய்தியை அறிந்த ரவி வருத்தமடைந்தான். அவன் தனது தந்தையைத் தொடர்பு கொண்டு மிகவும் நிதானமாக விளக்கினான். "அப்பா, நான் உங்களுக்குத் தேவையான உணவு மற்றும் மருத்துவச் செலவுகளைக் கணக்கிட்டுத்தான் அந்தத் தொகையை அனுப்புகிறேன். விருந்தினர்கள் வரும்போது அவர்களுக்கு இனிப்புகளைக் கொடுப்பது என்பது ஒரு கூடுதல் செலவு. நாம் எதற்காகத் தேவையில்லாத ஆடம்பரத்திற்காகப் பணத்தைச் செலவிட வேண்டும்? மேலும், நீங்கள் அந்தப் பணத்தைச் சேர்த்துத் தேவையில்லாதப் பொருட்களை வாங்கினால் அது உங்கள் ஆரோக்கியத்திற்குத் தடையாகும். எனவே, இப்போது அனுப்பும் தொகையே போதுமானது" என்று உறுதியாகக் கூறினான்.
ரவியின் நேர்மையையும், எளிமையான வாழ்க்கை முறையையும் உணர்ந்த சோமு, தனது தவறைப் புரிந்து கொண்டார். ஆடம்பரத்தை விட அமைதியான வாழ்வே சிறந்தது என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
பாடம்
தேவைக்கு அதிகமான ஆடம்பரம் தேவையற்ற சிக்கல்களை உருவாக்கும்; எளிமையே உண்மையான மகிழ்ச்சி.
