ఒక దట్టమైన అడవి సమీపంలో కవిన్ మరియు విమల్ అనే ఇద్దరు ప్రాణ స్నేహితులు ఉండేవారు. వారు ఎప్పుడూ కలిసే ఉండేవారు. ఒకసారి, వారు ఎత్తైన కొండలను ఎక్కాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
ఎండ ఎక్కువగా ఉన్న సమయంలో, కవిన్కు విపరీతమైన దాహం వేసింది. అతని దగ్గర ఉన్న నీళ్ల సీసా ఖాళీ అయిపోయింది. విమల్, "కవిన్, మనం ఇంకా కొండ శిఖరానికి చేరుకోవాలి. ఇప్పుడు నీళ్లు తాగితే, తర్వాత ఇబ్బంది అవుతుంది. కొంచెం ఓపికగా ఉండు," అని చెప్పాడు.
కానీ దాహం భరించలేక కవిన్ విమల్ మాట వినకుండా, దారిలో కనిపించిన ఒక చిన్న నీటి గుంటలో నీళ్లు తాగివేశాడు. ఇది చూసిన విమల్ బాధపడ్డాడు. కవిన్ మనసులో, "నా స్నేహితుడు నా కష్టాన్ని అర్థం చేసుకోవడం లేదు," అని చిన్న కోపం పెంచుకున్నాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, వారు ప్రయాణం ముగించి ఒక నదిని దాటుతుండగా, కవిన్ కాలు జారి నీటిలో పడిపోయాడు. అతను మునిగిపోతుండగా, విమల్ ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా నదిలోకి దూకి, కవిన్ను కాపాడి ఒడ్డుకు తీసుకువచ్చాడు.
కనిపించిన వెంటనే, కవిన్ ఒక పెద్ద బండరాయిపై, "నా స్నేహితుడు విమల్ నా ప్రాణాలను కాపాడాడు," అని చెక్కడం మొదలుపెట్టాడు.
విమల్ ఆశ్చర్యపోతూ, "కవిన్, ఎందుకు ఈ కష్టం? ఇసుకలో రాసుకోవచ్చు కదా?" అని అడిగాడు.
అప్పుడు కవిన్ నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, "విమల్, నీపై నాకున్న చిన్న కోపాన్ని నా మనసులో రాసుకున్నాను, అది కాలంతో పాటు పోయింది. కానీ నువ్వు చేసిన ఈ గొప్ప సహాయాన్ని నేను ఈ బండరాయిపై చెక్కుతున్నాను, ఇది ఎప్పటికీ చెరిగిపోదు. నీ చిన్న తప్పులను నేను మర్చిపోవచ్చు, కానీ నీ ప్రేమాభిమానాలను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను."
Moral
స్నేహితుల చిన్న తప్పులను మన్నించండి, కానీ వారి మంచిని ఎప్పటికీ గుర్తుంచుకోండి.
