ഒരു വലിയ വനത്തിന് സമീപമുള്ള ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്നും വിമൽ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ഒരു വേനൽക്കാലത്ത്, അവർ ഒരു കഠിനമായ മലകയറ്റത്തിന് തീരുമാനിച്ചു.
കഠിനമായ വെയിലത്ത് നടക്കുമ്പോൾ കവിന് വല്ലാതെ ദാഹം തോന്നി. അവന്റെ പക്കലുള്ള വെള്ളം തീർന്നുപോയിരുന്നു. വിമൽ അവനോട് പറഞ്ഞു, "കവിൻ, നമ്മൾ ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം കയറാനുണ്ട്. ഇപ്പോൾ വെള്ളം കുടിച്ചാൽ പിന്നീട് നമുക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകും. നമുക്ക് കുറച്ചു കൂടി മുന്നോട്ട് പോയി വെള്ളം കണ്ടെത്താം."
പക്ഷേ, ദാഹം സഹിക്കാനാവാതെ കവിൻ വിമലിന്റെ ഉപദേശം അനുസരിക്കാതെ വഴിയിൽ കണ്ട ഒരു ചെറിയ കുളത്തിൽ നിന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ വിമലിന് വിഷമം തോന്നി. കവിൻ തന്റെ മനസ്സിൽ, "എന്റെ സുഹൃത്ത് എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല," എന്ന് കരുതി ചെറിയൊരു ദേഷ്യം വെച്ചുപുലർത്തി.
യാത്രയുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ, ഒരു പുഴ കടക്കുമ്പോൾ കവിൻ അബദ്ധത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ വീണു. ആഴമുള്ള ഒഴുക്കിൽ അവൻ മുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഇതുകണ്ട വിമൽ ഒട്ടും വൈകാതെ പുഴയിൽ ചാടി കവിനെ രക്ഷിച്ചു.
കവിൻ സുരക്ഷിതനായി കരയിലെത്തിയ ഉടൻ, ഒരു വലിയ പാറയിൽ, "എന്റെ സുഹൃത്ത് വിമൽ എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചു," എന്ന് കൊത്തിവെച്ചു.
വിമൽ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു, "എന്തിനാണ് കവിൻ ഇത് പാറയിൽ കൊത്തുന്നത്? മണലിൽ എഴുതിയാൽ മതിയായിരുന്നില്ലേ?"
കവിൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "വിമൽ, നിന്റെ ചെറിയ പിഴവുകൾ ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിൽ എഴുതിവെച്ചു, അത് കാലമെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ നീ ചെയ്ത ഈ വലിയ നന്മ ഞാൻ ഈ പാറയിൽ കൊത്തിവെക്കുന്നു, അത് എന്നും നിലനിൽക്കും. നിന്റെ തെറ്റുകൾ ഞാൻ മറന്നുപോയേക്കാം, പക്ഷേ നിന്റെ സ്നേഹം ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല."
Moral
സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചെറിയ തെറ്റുകൾ മറന്നുകളയുക, എന്നാൽ അവരുടെ നന്മകൾ എന്നും ഓർമ്മയിൽ സൂക്ഷിക്കുക.
