ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் கவின் மற்றும் விமல் என்ற இரு நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் பிரிக்க முடியாத நண்பர்களாக இருப்பார்கள். ஒருமுறை, அவர்கள் ஒரு நீண்ட மலைப்பயணம் செல்ல முடிவு செய்தார்கள். அந்தப் பயணம் மிகவும் கடினமானது.
பயணத்தின் நடுவே, ஒரு வெயில் கால மதிய வேளையில், கவினுக்குத் தாகம் அதிகமாக எடுத்தது. அவனிடம் இருந்த தண்ணீர் பாட்டில் காலியாகிவிட்டது. விமல் அவனிடம், "கவின், நாம் இன்னும் மலையின் உச்சிக்குச் செல்ல வேண்டும். இப்போது தண்ணீர் குடித்தால், மேலே போகும்போது தாகம் தாங்காமல் போகும். அதனால் பொறுமையாக இரு," என்று அறிவுரை கூறினான்.
ஆனால், தாகத்தினால் தவித்த கவின், விமலின் பேச்சைக் கேட்காமல், மறைவாக ஒரு சிறிய நீர்நிலையைக் கண்டு தாகம் தீரக் குடித்தான். விமல் இதைப் பார்த்தபோது, கவின் அவனது பேச்சைக் கேட்கவில்லை என்று வருத்தப்பட்டான். கவின் தன் மனதில், "என் நண்பன் என் தேவையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் என்னைத் தடுத்தான்," என்று ஒரு சிறிய கோபத்தை வைத்துக்கொண்டான்.
சில நாட்கள் கழித்து, அவர்கள் பயணத்தை முடித்துவிட்டு ஒரு ஆற்றுப் பாலத்தைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக கவின் கால் தவறி ஆற்றுத் தண்ணீரில் விழுந்துவிட்டான். ஆழமான நீரோட்டத்தில் அவன் மூழ்கத் தொடங்கியபோது, விமல் சற்றும் யோசிக்காமல் ஆற்றுக்குள் குதித்து, தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி கவினைப் பாதுகாப்பாக கரைக்குக் கொண்டு வந்தான்.
கரைக்கு வந்ததும், கவின் ஒரு பெரிய பாறையில், "என் நண்பன் விமல் என் உயிரைக் காப்பாற்றினான்," என்று ஆழமாகச் செதுக்கினான்.
விமல் ஆச்சரியத்துடன், "ஏன் கவின், மணலில் எழுதினால் எளிதாகத் தெரியுமல்லவா? ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு பாறையில் எழுதுகிறாய்?" என்று கேட்டான்.
அதற்கு கவின் புன்னகையுடன் சொன்னான், "விமல், நான் உன் மீது வைத்திருந்த சிறிய கோபத்தை என் மனதில் எழுதி வைத்தேன், அது காலப்போக்கில் மறைந்துவிடும். ஆனால், நீ எனக்குச் செய்த இந்த மாபெரும் உதவியை நான் பாறையில் செதுக்குகிறேன். அது என்றும் அழியாது. என் மனதில் உன் தவறுகளை மறந்துவிடலாம், ஆனால் உன் அன்பை என்றும் மறக்கமாட்டேன்."
பாடம்
நண்பனின் தவறுகளை மறந்துவிடலாம், ஆனால் அவன் செய்யும் நன்மைகளை என்றும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
