ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಕವಿನ್ ಮತ್ತು ವಿಮಲ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯರಿದ್ದರು. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಬಾರಿ, ಅವರು ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಏರುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.
ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದಾಗ ಕವನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಅವನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ವಿಮಲ್, "ಕವಿನ್, ನಾವು ಇನ್ನೂ ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಗೆ ತಲುಪಬೇಕಿದೆ. ಈಗ ನೀರು ಕುಡಿದರೆ ಮುಂದೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದು, ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಇರು," ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದನು.
ಆದರೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಕವಿನ್ ವಿಮಲ್ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೀರಿನ ಮೂಲದಿಂದ ನೀರು ಕುಡಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ವಿಮಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರಗೊಂಡನು. ಕವಿನ್ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, "ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ನನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅವರು ಪ್ರಯಾಣ ಮುಗಿಸಿ ಒಂದು ನದಿಯನ್ನು ದಾಟುವಾಗ ಕವಿನ್ ಕಾಲು ಜಾರಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು. ನದಿಯ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಕವಿನ್ ಮುಳುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ವಿಮಲ್ ತಕ್ಷಣ ನದಿಗೆ ಜಿಗಿದು ಕವನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು.
ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಕವಿನ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ, "ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ವಿಮಲ್ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿದನು," ಎಂದು ಕೆತ್ತಿದನು.
ವಿಮಲ್ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟು, "ಕವಿನ್, ಇದನ್ನು ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅದಕ್ಕೆ ಕವಿನ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ವಿಮಲ್, ನಿನ್ನ ಮೇಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಕೋಪವನ್ನು ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ, ಅದು ಮರಳಿನ ಬರಹದಂತೆ ಅಳಿಸಿಹೋಗಿದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಮಾಡಿದ ಈ ದೊಡ್ಡ ಸಹಾಯವನ್ನು ನಾನು ಈ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಇದು ಎಂದಿಗೂ ಅಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ."
Moral
ಗೆಳೆಯರ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ, ಆದರೆ ಅವರ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಬೇಡಿ.
