ఒక పెద్ద నగరంలో ఒక గొప్ప జ్ఞాని తన జ్ఞానాన్ని పంచుకోవడానికి వచ్చారు. వరుసగా మూడు రోజుల పాటు ఆయన ప్రజలకు బోధనలు చేస్తూనే ఉన్నారు. ప్రజలకు మంచి విషయాలు చెప్పాలనే తపనలో ఆయన తన ఆకలిని, దప్పికను కూడా మర్చిపోయారు. ఇది గమనించిన ఒక పేద తోటమాలికి ఆయన పట్ల చాలా ఆందోళన కలిగింది.
ఆ తోటమాలి మెల్లగా జ్ఞాని దగ్గరకు వెళ్లి, "స్వామి, మీరు చాలా సేపటి నుండి మాట్లాడుతున్నారు. మీకు ఆకలిగా ఉంటుందని నేను అనుకుంటున్నాను. నేను కొంచెం ఆహారం తీసుకురావచ్చా?" అని అడిగాడు.
జ్ఞాని చిరునవ్వుతో, "తప్పకుండా, నాకు కొంచెం ఆహారం కావాలి" అని చెప్పారు.
అందుకు ఆ తోటమాలి సంకోచించి, "స్వామి, నేను ఒక సామాన్య తోటమాలిని. నా దగ్గర చాలా తక్కువ ఆహారం ఉంది. ఇక్కడ చాలా ధనవంతులు, రాజులు ఉన్నారు. వారు ఇచ్చే విందుల కంటే నా ఈ సాదాసీదా ఆహారం మీకు నచ్చకపోవచ్చు" అని వినయంగా చెప్పాడు.
అది విన్న ఒక ధనవంతుడు, "మేము మీకు గొప్ప విందు ఏర్పాటు చేస్తాము, ఈ తోటమాలి ఆహారం ఎందుకు?" అని అడిగాడు.
కానీ జ్ఞాని ప్రశాంతంగా, "ఆకలి అనేది కేవలం కడుపుకు మాత్రమే కాదు, మనసుకు కూడా సంబంధించింది. అందరూ గొప్ప విందుల గురించి ఆలోచిస్తుంటే, ఈ మనిషి మాత్రం నా అవసరాన్ని ముందుగా గుర్తించాడు. నాకు కావాల్సింది గొప్ప భోజనం కాదు, అతని ప్రేమ మరియు ఈ సాదా ఆహారం" అని ఖచ్చితంగా చెప్పారు.
జ్ఞాని మాటలకు అక్కడున్న వారందరూ ఆ తోటమాలి యొక్క స్వచ్ఛమైన మనసును చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. జ్ఞాని ఆ సాదా ఆహారాన్ని ఎంతో సంతోషంగా స్వీకరించారు.
Moral
ఇతరుల అవసరాలను నిజమైన ప్రేమతో గుర్తించడమే గొప్ప గుణం.
