ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ಜನರಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಹಪಾಹಪಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಣಿವನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ತೋಟಗಾರನಿಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಕಳಕರಿ ಉಂಟಾಯಿತು.
ಅವನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಜ್ಞಾನಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಸ್ವಾಮಿ, ನೀವು ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ತರಲೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಜ್ಞಾನಿ ನಗುಮುಖದಿಂದ, "ಖಂಡಿತವಾಗಿ, ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಬೇಕು" ಎಂದರು.
ತೋಟಗಾರನು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಬರಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ತೋಟಗಾರ. ನನ್ನ ಬಳಿ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಆಹಾರವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತರು ಮತ್ತು ರಾಜರು ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನೀಡುವ ಭವ್ಯವಾದ ಅಡುಗೆಗಿಂತ ನನ್ನ ಈ ಸರಳ ಆಹಾರ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿರಬಹುದು."
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತನು, "ನಾವು ನಿಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಔತಣಕೂಟವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ, ಈ ತೋಟಗಾರನ ಆಹಾರ ಯಾಕೆ ಬೇಕು?" ಎಂದನು.
ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಯು ಶಾಂತವಾಗಿ, "ಹಸಿವು ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಇತರರು ದೊಡ್ಡ ಔತಣದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲು ಗಮನಿಸಿದನು. ನನಗೆ ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಈ ಸರಳ ಆಹಾರವೇ ಬೇಕು" ಎಂದರು.
ಜ್ಞಾನಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿನವರೆಲ್ಲರೂ ಆ ತೋಟಗಾರನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗಾದರು. ಜ್ಞಾನಿ ಆ ಸರಳ ಆಹಾರವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸೇವಿಸಿದರು.
Moral
ಪರರ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆ.
