ஒரு பெரிய நகரத்தில் ஒரு சிறந்த ஞானி உரையாற்ற வந்திருந்தார். பல நாட்களாக மக்கள் அவரோடு உரையாடினர். அந்த ஞானி மக்களுக்குப் பயனுள்ள விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொடுக்கத் தன் பசியையும் தாகத்தையும் மறந்துவிடச் செய்தார். மூணு நாளா அவர் சரியாகச் சாப்பிடவில்லை என்பதைப் பார்த்த ஒரு ஏழைத் தோட்டக்காரன் மிகுந்த கவலை அடைந்தான்.
அவன் மெல்ல ஞானியிடம் சென்று, "ஐயா, நீங்கள் பல மணிநேரம் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறீர்கள். உங்களுக்குப் பசியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நான் கொஞ்சம் உணவு கொண்டு வரட்டுமா?" என்று கேட்டான்.
ஞானி புன்னகைத்துவிட்டு, "நிச்சயமாக, எனக்குச் சத்தான உணவு ஒன்று வேண்டும்" என்றார்.
அதைக் கேட்ட அந்தத் தோட்டக்காரன் தயங்கினான். "ஐயா, நான் ஒரு சாதாரணத் தோட்டக்காரன். என்னிடம் மிகச் சிறிய அளவில் உணவுதான் இருக்கிறது. இங்கே பல பெரிய செல்வந்தர்களும், அரசர்களும் வந்துள்ளனர். அவர்கள் தரும் ஆடம்பரமான உணவுகளை விட எனது எளிய உணவு உங்களுக்குப் பிடிக்காமல் போகலாம்" என்று பணிவுடன் கூறினான்.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு செல்வந்தர் குறுக்கிட்டு, "நாங்கள் உங்களுக்குப் பெரிய விருந்து அளிக்கத் தயார், இந்தத் தோட்டக்காரனின் உணவை ஏன் கேட்கிறீர்கள்?" என்றார்.
ஆனால் ஞானி மிகவும் அமைதியாக, "பசியைத் உணர்வது வயிறைப் பொறுத்தது அல்ல, உள்ளத்தைப் பொறுத்தது. இந்த மனிதன் என் பசியின் தேவையை முதலில் உணர்ந்தான். மற்றவர்கள் விருந்து கொடுக்கத் தயாராக இருந்தார்கள், ஆனால் இவன் என் நலனில் அக்கறை காட்டினான். எனக்கு இவனது அன்பும், இந்த எளிய உணவும் தான் வேண்டும்" என்று உறுதியாகக் கூறினார்.
ஞானியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரும் அந்தத் தோட்டக்காரனின் தூய்மையான அன்பைக் கண்டு வியந்தனர். ஞானி அந்த எளிய உணவை மகிழ்ச்சியுடன் உண்டார்.
பாடம்
மற்றவர்களின் தேவையை உண்மையான அக்கறையுடன் உணர்வதே சிறந்த பண்பு.
