ఒక దట్టమైన అడవి అంచున సోము మరియు రాము అనే ఇద్దరు సోదరులు నివసించేవారు. అన్న సోము చాలా స్వార్థపరుడు. తన దగ్గర ఉన్న ఆహారాన్ని లేదా వస్తువులను తమ్ముడు రాముతో ఎప్పుడూ పంచుకునేవాడు కాదు. రాము ఎంత ప్రేమగా ఉన్నా, సోము ఎప్పుడూ అతన్ని తక్కువ చేసి చూసేవాడు.
ఒకరోజు సోము అడవికి కట్టెలు కొట్టడానికి వెళ్ళాడు. అక్కడ మెరుస్తున్న నీలి రంగు పండ్లతో నిండిన ఒక వింత చెట్టును చూశాడు. అకస్మాత్తుగా ఆ చెట్టు మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది! "సోము, దయచేసి నన్ను నరికివేయవద్దు," అని చెట్టు వేడుకుంది. "నువ్వు నన్ను వదిలి వెళ్తే, నేను నీకు ప్రతి నెలా ఐదు నీలి పండ్లను ఇస్తాను."
కానీ సోము దురాశ అతడిని కళ్ళు మూయించింది. "ప్రతి నెలా ఐదు పండ్లా? ఈ చెట్టు మొత్తాన్ని నరికివేస్తే నేను పెద్ద ధనవంతుడిని అయిపోతాను!" అని అరిచాడు. కోపించిన చెట్టు తన కొమ్మల నుండి పదునైన ముళ్ళను సోముపైకి విసిరింది. సోము కాళ్లకు గాయమై, నొప్పి భరించలేక కింద పడిపోయాడు.
సాయంత్రం సోము ఇంటికి రాకపోవడంతో, రాము అతడిని వెతుక్కుంటూ అడవికి వెళ్ళాడు. సోము నొప్పితో బాధపడుతుండటం చూసి రాము కంగారుపడ్డాడు. అప్పుడు ఆ చెట్టు రాముతో ఇలా అంది, "ఇతడు నన్ను నరకాలని చూశాడు. నువ్వు ఇతడిని ఇక్కడే వదిలేసి వెళ్ళిపోతే, నేను నీకు చాలా పండ్లు ఇస్తాను."
రాము ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, "నాకు పండ్లు వద్దు, నా అన్నయ్యే నాకు ముఖ్యం. ఇతడిని ఈ స్థితిలో వదిలి నేను ఎలా వెళ్ళగలను?" అని చెప్పాడు.
రాము నిస్వార్థమైన ప్రేమను చూసి చెట్టు ఎంతో సంతోషించింది. అది సోము గాయాలను నయం చేసి, వందలాది నీలి పండ్లను వారిపై కురిపించింది. తన తమ్ముడి ప్రేమను చూసి సోము పశ్చాత్తాపపడి, రాము నుండి క్షమాపణ కోరాడు. అప్పటి నుండి ఇద్దరూ కలిసి సంతోషంగా జీవించారు.
Moral
స్వార్థం లేని ప్రేమే నిజమైన సంపద.
