ഒരു വലിയ കാടിന്റെ അരികിൽ സോമുവും രാമുവും എന്ന രണ്ട് സഹോദരന്മാർ താമസിച്ചിരുന്നു. മൂത്തവനായ സോമു വളരെ സ്വാർത്ഥനായിരുന്നു. തനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഭക്ഷണമോ വസ്തുക്കളോ അവൻ ഒരിക്കലും രാമുവിനോട് പങ്കുവെച്ചിരുന്നില്ല. രാമു എത്രത്തോളം സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയാലും സോമു അവനെ എപ്പോഴും കളിയാക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വിറക് ശേഖരിക്കാനായി സോമു കാട്ടിലേക്ക് പോയി. അവിടെ തിളങ്ങുന്ന നീല നിറത്തിലുള്ള പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മരം അവൻ കണ്ടു. പെട്ടെന്ന് ആ മരം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി! "സോമു, ദയവായി എന്നെ വെട്ടരുത്," മരം അപേക്ഷിച്ചു. "നീ എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാതെ പോയാൽ, ഓരോ മാസവും ഞാൻ നിനക്ക് അഞ്ച് നീലപ്പഴങ്ങൾ നൽകാം."
എന്നാൽ സോമുവിന്റെ അത്യാഗ്രഹം അവനെ അന്ധനാക്കി. "മാസത്തിൽ അഞ്ച് പഴങ്ങളോ? അത് പോരാ! ഈ മരം മുഴുവൻ വെട്ടിമാറ്റിയാൽ എനിക്ക് വലിയ പണക്കാരനാകാം!" അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ദേഷ്യം വന്ന മരം അതിന്റെ കൊമ്പുകൾ കുലുക്കി സോമുവിന്റെ കാലുകളിൽ മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകൾ വീഴ്ത്തി. വേദന സഹിക്കാനാവാതെ സോമു നിലത്തു വീണു.
വൈകുന്നേരം സോമു വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്താത്തതിൽ വിഷമിച്ച രാമു അവനെ അന്വേഷിച്ചു കാട്ടിലേക്ക് പോയി. സോമു വേദനയോടെ കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മരം രാമുവിനോട് പറഞ്ഞു, "ഇവൻ എന്നെ വെട്ടാൻ നോക്കി. നീ ഇവനെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോയാൽ ഞാൻ നിനക്ക് ധാരാളം പഴങ്ങൾ നൽകാം."
രാമു ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് പഴങ്ങൾ വേണ്ട, എന്റെ സഹോദരനാണ് എനിക്ക് വലുത്. അവനെ തനിച്ചാക്കി എനിക്ക് എങ്ങനെ തിരിച്ചുപോകാൻ കഴിയും?"
രാമുവിന്റെ നിസ്വാർത്ഥമായ സ്നേഹം കണ്ട് മരം സന്തോഷിച്ചു. മരം സോമുവിന്റെ മുറിവുകൾ സുഖപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുകയും നൂറുകണക്കിന് നീലപ്പഴങ്ങൾ അവർക്കായി നൽകുകയും ചെയ്തു. തന്റെ തെറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കിയ സോമു രാമുവിനോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. അന്നുമുതൽ അവർ സന്തോഷത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ജീവിച്ചു.
Moral
സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹമാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.
