ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் சோமுவும் ராமுவும் என்ற இரு சகோதரர்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். பெரியவனான சோமு மிகவும் பேராசை பிடித்தவன். தன்னிடம் இருக்கும் உணவையோ அல்லது பொருட்களையோ தம்பி ராமுவிடம் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டான். ராமு எவ்வளவோ அன்பாக இருந்தாலும், சோமு அவனை எப்போதும் ஏளனம் செய்து கொண்டே இருப்பான்.
ஒரு நாள் சோமு காட்டில் விறகு வெட்டச் சென்றான். அப்போது ஒரு விசித்திரமான மரத்தைப் பார்த்தான். அந்த மரம் முழுவதும் பளபளக்கும் நீல நிறக் கனிகளால் நிறைந்திருந்தது. அந்த மரம் பேசத் தொடங்கியது! "சோமு, தயவுசெய்து என்னை வெட்டாதே. நீ என்னை விட்டுச் சென்றால், நான் உனக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் ஐந்து நீலக் கனிகளைக் கொடுப்பேன்," என்று மரம் வேண்டிக் கேட்டது.
ஆனால் சோமுவின் பேராசை அவனது அறிவை மறைத்தது. "ஒவ்வொரு மாதமும் ஐந்து கனிகளா? இந்த மரத்தையே வெட்டிவிட்டால் நான் மிகப்பெரிய பணக்காரன் ஆகிவிடுவேன்!" என்று கத்தினான். கோபமடைந்த அந்த மரம், தனது கிளைகளில் இருந்த கூர்மையான தழைகளை சோமுவின் மீது வீசியது. சோமுவின் கால்களில் பலத்த காயம் ஏற்பட்டு, வலியால் அவன் தரையில் விழுந்து துடித்தான்.
மாலையில் சோமு வீடு திரும்பாததைக் கண்டு கவலைப்பட்ட ராமு, காடு நோக்கி ஓடினான். அங்கே சோமு வலியால் துடிப்பதைக் கண்டான். அந்த மரம் ராமுவிடம் சொன்னது, "இவன் என்னை வெட்ட முயன்றான். நீ இவனை விட்டுவிட்டுச் சென்றால், நான் உனக்கு நிறைய கனிகளைக் கொடுப்பேன். ஆனால் இவனை இங்கேயே விட்டுவிடு."
ராமு தயங்காமல் சொன்னான், "எனக்குக் கனிகள் தேவையில்லை, என் அண்ணன் தான் வேண்டும். அவருக்கு உதவி செய்யாமல் நான் எப்படித் திரும்புவேன்?"
ராமுவின் தூய்மையான அன்பைக் கண்டு மரம் நெகிழ்ந்து போனது. அது சோமுவின் காயங்களை குணப்படுத்தியதுடன், மரத்திலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான நீலக் கனிகளைப் பொழிந்தது. தன் தம்பியின் அன்பைக் கண்டு சோமு வெட்கித் தலைகுனிந்தான். "என்னை மன்னித்துவிடு ராமு, இனி நான் உன்னுடன் அன்பாக இருப்பேன்," என்று அழுதான்.
அன்று முதல் சோமுவும் ராமுவும் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்தார்கள். அந்த மரம் அவர்களுக்குத் தொடர்ந்து கனிகளைக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தது.
பாடம்
சுயநலமில்லாத அன்பே உண்மையான செல்வமாகும்.
