అర్జున్ ఎప్పుడూ తన మొబైల్ ఫోన్ లోనే మునిగిపోయే అబ్బాయి. చుట్టూ ఉన్న అందమైన ప్రకృతిని చూడటం కంటే, ఫోన్లో వీడియోలు చూడటమే అతనికి ఇష్టం. ఒక శనివారం, అతని స్నేహితులు కవిన్ మరియు రాహుల్ కలిసి ఒక కొండ ప్రాంతానికి విహారయాత్రకు వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
కొండ మొదట్లో ఉండగా, కవిన్ ఉత్సాహంగా, "అర్జున్, ఈ చెట్లు, పక్షులు ఎంత బాగున్నాయో చూడు! మనం త్వరగా పైకి వెళ్తే, సూర్యాస్తమయం ఎంత అందంగా ఉంటుందో చూడవచ్చు!" అని చెప్పాడు.
కానీ అర్జున్ తన ఫోన్లో గేమ్ ఆడుతూ, "ఒక్క నిమిషం ఆగండి, ఈ లెవల్ అయిపోగానే వస్తాను," అని నిర్లక్ష్యంగా అన్నాడు. స్నేహితులందరూ ప్రకృతిని ఆస్వాదిస్తూ, మాట్లాడుకుంటూ వేగంగా కొండ ఎక్కడం ప్రారంభించారు.
అర్జున్ మాత్రం ఫోన్ చూస్తూ చాలా నెమ్మదిగా నడిచాడు. దారిలో రాళ్లు, వేర్లు తగిలి పడిపోకుండా ఉండటానికి అతను పదే పదే ఆగాల్సి వచ్చింది. ఫోన్ లో మునిగిపోవడం వల్ల పక్షుల కిలకిల రావాలు లేదా చల్లని గాలి అతనికి తెలియలేదు.
అతను ఊపిరి పీల్చుకుంటూ కొండ శిఖరానికి చేరుకునేసరికి, సూర్యుడు అస్తమించిపోయాడు. ఆకాశం నల్లగా మారుతోంది. స్నేహితులందరూ కొండ పైన కూర్చుని ఆ అద్భుతమైన సూర్యాస్తమయాన్ని చూసి మురిసిపోయారు.
రాహుల్ మెల్లగా, "అర్జున్, నువ్వు కొంచెం త్వరగా వచ్చి ఉంటే ఈ అందాన్ని చూడగలిగేవాడివి కదా!" అన్నాడు. అర్జున్ తన ఫోన్ వైపు చూశాడు. ఆ చిన్న స్క్రీన్ కంటే ఈ ప్రకృతి ఎంత గొప్పదో అతనికి అర్థమైంది. సమయాన్ని వృధా చేస్తే, జీవితంలోని మధుర క్షణాలు తిరిగి రావని అతను తెలుసుకున్నాడు.
Moral
సమయం చాలా విలువైనది; గడిచిన సమయం మళ్ళీ తిరిగి రాదు.
