അർജുൻ എപ്പോഴും തന്റെ മൊബൈൽ ഫോണിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള മനോഹരമായ ലോകത്തെ കാണുന്നതിനേക്കാൾ അവന് ഇഷ്ടം ഫോണിലെ വീഡിയോകൾ കാണാനായിരുന്നു. ഒരു ശനിയാഴ്ച രാവിലെ, അവന്റെ കൂട്ടുകാരായ കവിനും രാഹുലും ചേർന്ന് ഒരു മലമുകളിലേക്ക് യാത്ര പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
മലയുടെ ചുവട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കവിൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, ഈ കാഴ്ചകൾ നോക്കൂ! നമ്മൾ വേഗം മുകളിലേക്ക് പോയാൽ സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്ന ആ മനോഹരമായ കാഴ്ച കാണാൻ പറ്റും."
എന്നാൽ അർജുൻ തന്റെ ഫോണിലെ ഒരു ഗെയിമിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചതുകൊണ്ട്, "ഒന്ന് നിൽക്കൂ, ഈ ലെവൽ ഒന്ന് തീരട്ടെ," എന്ന് അലസമായി പറഞ്ഞു. കൂട്ടുകാർ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ മലകയറ്റം തുടങ്ങി. അവർ പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
അർജുൻ മാത്രം ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് വളരെ സാവധാനം നടന്നു. വഴിയിലെ കല്ലിലും മണ്ണിലും തട്ടി വീഴാതിരിക്കാൻ അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ നിൽക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷെ അവൻ ഫോണിൽ മുഴുകിയിരുന്നതുകൊണ്ട് ചുറ്റുമുള്ള പക്ഷികളുടെ പാട്ടോ കാറ്റോ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
അവൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് മലമുകളിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആകാശത്ത് മനോഹരമായ ചുവപ്പ് നിറത്തിന് പകരം ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കൂട്ടുകാർ മലമുകളിൽ ഇരുന്ന് ആ കാഴ്ച കണ്ട് ആസ്വദിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
"അർജുൻ, നീ കുറച്ചുകൂടി നേരത്തെ വന്നേനെ!" രാഹുൽ പറഞ്ഞു. അർജുൻ തന്റെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. ആ ചെറിയ സ്ക്രീനിനേക്കാൾ വലുതാണ് ഈ പ്രകൃതി എന്ന് അവൻ അപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സമയം പാഴാക്കിയാൽ അത് തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവില്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
Moral
സമയം വിലപ്പെട്ടതാണ്; നഷ്ടപ്പെട്ട സമയം ഒരിക്കലും തിരികെ ലഭിക്കില്ല.
