அர்ஜுன் எப்போதும் தனது கைபேசியிலேயே மூழ்கியிருப்பான். அவனுக்குச் சுற்றியுள்ள அழகான உலகத்தைப் பார்ப்பதைக் காட்டிலும், திரையில் ஓடும் வண்ணமயமான வீடியோக்களையே அதிகம் பிடிக்கும். ஒரு சனிக்கிழமை காலை, அவனது நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரு மலைப்பகுதிக்குச் சுற்றுலா செல்லத் திட்டமிட்டனர்.
அர்ஜுனும் அவனது நண்பர்களான கவின் மற்றும் ராகுலும் சேர்ந்து அந்தப் பயணத்தில் சேர்ந்தனர். மலை அடிவாரத்தை அடைந்ததும், கவின் உற்சாகமாகச் சொன்னான், "அர்ஜுன், இந்த இடத்தைப் பார்! எவ்வளவு அழகான மரங்கள், பறவைகள்! நாம் சீக்கிரம் மலையின் உச்சிக்குச் சென்றால், அங்கிருந்து சூரியன் மறையும் அழகிய காட்சியைப் பார்க்கலாம்."
ஆனால் அர்ஜுன் தனது போனில் ஒரு விளையாட்டை விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். "இருங்கடா, இதோ இந்த லெவல் முடிச்சிட்டு வரேன்," என்று அலட்சியமாகச் சொன்னான். நண்பர்கள் அனைவரும் மலையேற்றத்தைத் தொடங்கினர். அவர்கள் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டே, இயற்கையை ரசித்தபடி வேகமாக மேலே ஏறினர்.
அர்ஜுன் மட்டும் போனைப் பார்த்தபடி, மெதுவாகவும் கவனக்குறைவாகவும் நடந்தான். பாறைகளில் தடுமாறாமல் இருக்க அவன் அடிக்கடி நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. அவன் போனில் மூழ்கியிருந்ததால், சுற்றியுள்ள குளிர்ந்த காற்றையோ அல்லது அழகான பூக்களையோ அவன் கவனிக்கவில்லை.
அவன் மூச்சிரைக்க மலையின் உச்சிக்குச் சென்றபோது, வானம் இருட்டத் தொடங்கியிருந்தது. சூரியன் ஏற்கனவே மலைக்கு பின்னால் மறைந்துவிட்டான். வானம் ஒரு மென்மையான நீல நிறத்தில் காணப்பட்டது, ஆனால் அந்தத் தங்க நிற சூரிய அஸ்தமனக் காட்சி முடிந்துவிட்டது.
அவனது நண்பர்கள் மலையின் உச்சியில் அமர்ந்து, அந்த அற்புதமான சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்த்து ரசித்து முடித்திருந்தனர். கவின் சொன்னான், "அர்ஜுன், நீ கொஞ்சம் முன்னால வந்திருந்தா இந்த அழகை ரசிக்கலாம்ல!"
அர்ஜுன் தன் போனைப் பார்த்தான். அதில் இருந்த விளையாட்டு இப்போது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அந்த அழகான தருணத்தை அவன் தொலைத்துவிட்டான் என்பதை உணர்ந்தபோது அவனது மனம் கனத்தது. நேரத்தை வீணடித்தால், மீண்டும் அதைத் திரும்பப் பெற முடியாது என்பதை அவன் அன்று ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டான்.
பாடம்
காலம் பொன் போன்றது; ஒருமுறை சென்ற காலம் மீண்டும் வராது.
