ಅರ್ಜುನ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ನಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿರುವ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು. ಸುತ್ತಲಿನ ಸುಂದರ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ಬದಲು, ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಶನಿವಾರ, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಕವಿನ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಜೊತೆಗೆ ಬೆಟ್ಟದ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ ಕವಿನ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, "ಅರ್ಜುನ, ಈ ಸುಂದರವಾದ ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡು! ನಾವು ಬೇಗ ಮೇಲೆ ಹೋದರೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಅದ್ಭುತ ನೋಟವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, "ಇನ್ನೊಂದು ನಿಮಿಷ, ಈ ಲೆವೆಲ್ ಮುಗಿಸಿ ಬರುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಟ್ಟ ಏರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ಅರ್ಜುನ ಮಾತ್ರ ಫೋನ್ ನೋಡುತ್ತಾ ತುಂಬಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದನು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಾ, ಪದೇ ಪದೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾ ಬಂದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಫೋನ್ನಲ್ಲಿದ್ದರಿಂದ ಸುತ್ತಲಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ ಅಥವಾ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ದಣಿದು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಸೂರ್ಯನು ಈಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಮಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಆಕಾಶವು ಕತ್ತಲಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ನೇಹಿತರು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
"ಅರ್ಜುನ, ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಈ ಸುಂದರ ನೋಟವನ್ನು ನೋಡಬಹುದಿತ್ತು," ಎಂದು ರಾಹುಲ್ ಹೇಳಿದನು. ಅರ್ಜುನ ತನ್ನ ಫೋನ್ ನೋಡಿದನು, ಆದರೆ ಈಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದರೆ, ಜೀವನದ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳು ಕೈತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
Moral
ಸಮಯವು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದುದು; ಕಳೆದುಹೋದ ಸಮಯ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.
