ఒక దట్టమైన అడవి అంచున, కవి అనే కుందేలు ఒక చిన్న మరియు అందమైన గుడిసెను నిర్మించుకుంది. కవి చాలా సామాన్యమైనది, దానికి ఆడంబరాల మీద ఆశ లేదు. ఒకరోజు దాని స్నేహితులైన లియో నక్క మరియు పిప్ ఉడుత కవి కొత్త ఇంటిని చూడటానికి వచ్చాయి.
అవి ఇంటి లోపలికి వెళ్లగానే, లియో ఎగతాళి చేస్తూ, "ఏమిటి కవి, ఇది ఇల్లా లేక చిన్న కలుగులా? ఇక్కడ చాలా ఇరుగ్గా ఉంది!" అని అంది.
పిప్ ఉడుత చుట్టూ చూస్తూ, "నీకు అసలు అభిరుచి లేదా కవి? ఒక మంచి ఇల్లు అంటే పెద్ద వరండా, ఆహారం దాచుకోవడానికి ఎక్కువ స్థలం మరియు అతిథులు కూర్చోవడానికి విశాలమైన చోటు ఉండాలి. ఈ చిన్న గుడిసెలో ఎలా ఉండగలము?" అని విమర్శించింది.
అవి ఇద్దరూ ఇంటి పరిమాణం, సౌకర్యాలు మరియు నిర్మాణం గురించి నిరంతరం తక్కువ చేస్తూనే ఉన్నాయి. కవి అంతా ఓపికగా వింటోంది. చివరగా లియో, "నువ్వు ఇలాంటి ఇల్లు ఎందుకు కట్టుకున్నావో అర్థం కావడం లేదు," అని అంది.
కవి మెల్లగా నవ్వుతూ, "స్నేహితులారా, మీరు చెప్పేది నిజమే. ఈ ఇల్లు చిన్నది మరియు సౌకర్యాలు తక్కువగా ఉన్నాయి. కానీ నా అసలు బాధ ఏమిటో తెలుసా? ఈ చిన్న గదిలో కూర్చోవడానికి సరిపడా మంచి స్నేహితులు కూడా నాకు లేరు! నేను ఎంత పెద్ద ఇల్లు కట్టినా, నాతో సంతోషాన్ని పంచుకోవడానికి స్నేహితులు లేకపోతే, ఆ ఇల్లు ఎప్పుడూ ఒంటరిగానే ఉంటుంది," అని చెప్పింది.
కవి మాటలు విన్న లియో మరియు పిప్ సిగ్గుతో తలలు వంచుకున్నాయి. ఇంటి పరిమాణం కంటే స్నేహ బంధం గొప్పదని అవి గ్రహించాయి.
Moral
ఇంటి వైశాల్యం కంటే స్నేహ బంధం యొక్క విలువ గొప్పది.
