ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், கதிர் என்ற முயல் ஒரு சிறிய மற்றும் அழகான குடிலை அமைத்துக் கொண்டது. கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், அவனுக்குத் தேவையற்ற ஆடம்பரங்கள் மீது ஆசை இல்லை. ஒரு நாள், அவனது நண்பர்களான மிதுன் என்ற நரி மற்றும் சோமு என்ற அணில் அவனது புதிய வீட்டைப் பார்க்க வந்தனர்.
அவர்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், மிதுன் தனது மூக்கைச் சுருக்குతూ, "என்ன கதிர், இது வீடா அல்லது ஒரு சிறிய ஓட்டைப் பொந்தா? இந்த இடம் மிகவும் குறுகலாக இருக்கிறது!" என்று கேலியாகக் கேட்டான்.
சோமு அணில் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, "உனக்குத் தரம் தெரியவில்லையா? ஒரு நல்ல வீடு என்றால் பெரிய மரத்தடி நிழல், நிறைய உணவு சேமித்து வைக்க இடங்கள், மற்றும் பல நண்பர்கள் வந்து அமர பெரிய மேடை இருக்க வேண்டும். இந்தச் சிறிய குடிலில் நம்மால் எப்படி நிம்மதியாக இருக்க முடியும்?" என்று குறை கூறினான்.
அவர்கள் இருவரும் கதிரின் வீட்டின் அளவு, அதன் வசதிகள் மற்றும் அதன் அமைப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றித் தொடர்ந்து குறை கூறிக்கொண்டே இருந்தனர். கதிர் அமைதியாக அவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஒரு கட்டத்தில், மிதுன்,"இந்த வீட்டை நீ கட்டியதே பெரிய தவறு!" என்று சத்தமாகக் கூறினான்.
கதிர் மென்மையாகப் புன்னகைத்துவிட்டு, "நண்பர்களே, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். இந்த வீடு பெரியதாக இல்லை, வசதிகள் குறைவுதான். ஆனால், இந்தச் சிறிய அறையில் நான் அமரத் தேவையான அளவு நண்பர்கள் கூட என்னிடம் இல்லை என்பதுதான் என் மிகப்பெரிய கவலை. நான் எவ்வளவு பெரிய வீடு கட்டினாலும், என்னுடன் பேசவும், மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் உண்மையான நண்பர்கள் இல்லையென்றால், இந்தத் தனிமை என்னை வாட்டும்," என்று கூறினான்.
கதிரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், அங்கிருந்த நரியும் அணிலும் தலைகுனிந்தனர். வீட்டின் அளவை விட, அன்பான மனிதர்களைக் (அல்லது உயிரினங்களைக்) கண்டறிவதே முக்கியம் என்பதை அவர்கள் அப்போதுதான் உணர்ந்தனர்.
பாடம்
பொருட்களின் அளவை விட, அன்பான உறவுகளே வாழ்க்கையை அழகாக்குகின்றன.
